শাসকৰ ঘৰবোৰ জ্বলে কিয়

সময় সদায় একে হৈ নাথাকে৷ যিদৰে একে হৈ নাথাকে মানুহৰ মন, চিন্তা আৰু কিছুমান সামাজিক ব্যৱস্থা৷ বিশেষকৈ এই পৰিৱৰ্তন প্ৰজন্মভেদে অধিক ত্বৰান্বিত হয়৷ আজিৰ পৰা সত্তৰ বছৰ আগৰ কিছুমান সামাজিক চিন্তা আৰু বিচাৰধাৰা এতিয়া আৰু নাই৷ তাৰ ঠাই লৈছে নতুন চিন্তাধাৰাই৷ 

এই যে কাৰ্বি আংলঙৰ ঘটনাটো ঘটিল, ধৈৰ্য-সহ্য সকলোৰে বান্ধ ছিগি কাৰ্বি পাহাৰৰ প্ৰতিবাদী ভূমিপুত্ৰই ক্ষুব্ধ হৈ পাহাৰীয়া জিলাখনৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী সদস্য[চি ই এম]জনৰ ঘৰ জ্বলাই দিলে, সেই ঘটনাটোৱে আকৌ এবাৰ প্ৰমাণ কৰিলে যে সময় সলনি হ’ল, মানুহৰ বিচাৰধাৰা সলনি হ’ল৷ এনেধৰণৰ সময়ে সময়ে সলনি হোৱা বিচাৰধাৰাবোৰ বেছিভাগ সময়তে নেতিবাচক হোৱাই দেখা যায়৷ চি ই এম পদটো এখন স্বায়ত্তশাসিত জিলাৰ বাবে সাংবিধানিকভাৱে স্বীকৃত সৰ্বোচ্ছ পদ৷ স্বায়ত্তশাসিত পৰিষদখনৰ তেৱেঁই সাংবিধানিক মুৰব্বী৷ তেনেক্ষেত্ৰত প্ৰতিবাদী জনতাই যেতিয়া সৰ্বোচ্ছ পদবীধাৰী ব্যক্তিজনৰেই ঘৰত অগ্নিসংযোগ কৰিলে, তেতিয়াই বুজা যায় যে জনতাৰ ক্ষোভ কি পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে৷

এইধৰণৰ ঘটনা নতুন নহয়৷ বিশ্বৰ চুকে-কোণে এনেধৰণৰ ঘটনা ঘটিয়েই আছে৷ শ্ৰীলংকা, বাংলাদেশ, নেপাল আদিকে ধৰি বিভিন্ন দেশত ধাৰাবাহিকভাৱে ঘটি থকা অনুৰূপ ঘটনাবোৰ তাৰেই উদাহৰণ নহয় জানো? অৱশ্যে ইয়াত কোন শক্তিয়ে কাক কেনেকৈ আঁৰৰ পৰা পৰিচালনা কৰে বা গণবিদ্ৰোহ স্বতঃস্ফুৰ্ত নে আন কোনো শক্তিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত, সেয়াও লাহে লাহে এটা সময়ত পৰিস্ফুট হৈ পৰে৷ কিন্তু বিষয়টো হৈছে জনতাৰ সহনশীলতা৷

আজিৰ সময় এনেকুৱা এটা সময় যে কোনেও কেতিয়াও নিজকে দুৰ্বল বুলি নাভাবে৷ ভয় কোনেও কাকো নকৰে৷ কোনোবা দুৰ্বলীৰ ওপৰত যদি বলীয়ে অহৰহ আক্ৰমণ-নিৰ্যাতন, অন্যায়-অবিচাৰ চলাই থাকে, তেন্তে সেই তাহানিৰ ৰজাৰ দিনৰ শাসনৰ দৰে কোনো প্ৰজাই নীৰৱে সহিও নাথাকে৷ ইয়াৰ সমানে সমানে এই কথাও সত্য যে সময়ৰ লগে লগে যেন সমাজত সহিষ্ণুতাৰ মাত্ৰাও হ্ৰাস পাইছে৷ সহনশীলতাৰ সেই তাহানিৰ সীমাৰেখাডাল এতিয়া আৰু নাই৷ সেই বাবেই হয়তো সাধাৰণ কথা একোটাতেই আজিকালি এদল মানুহে কাৰোবাক মৰিয়াই মৰিয়াই মাৰি পেলাব পাৰে৷ নীতি আৰক্ষীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈ এদল মানুহে অসহায়, অকলশৰীয়া কোনো লোকক সামাজিকভাৱে অপদস্থ কৰিব পাৰে৷ এইবিলাকেই হৈছে অসহিষ্ণুতাৰ বহিঃপ্ৰকাশ৷ সেয়েহে নিজকে প্ৰচণ্ড শক্তিশালী বুলি ভবা, শাসক বুলি ভবাসকলো সাৱধান হোৱা উচিত৷ জনৰোষ বা গণবিদ্ৰোহ, জনতাৰ ক্ষোভ– যিকোনো পৰ্যায়লৈ যাব পাৰে আজিৰ সময়ত৷ কাৰ্বি আংলঙৰ শেহতীয়া ঘটনাও তেনে এক ক্ষোভৰেই প্ৰতিফলন বুলি জানো ভাবিব নোৱাৰি? শ্ৰীলংকা, বাংলাদেশ, নেপালত যদি শাসকৰ ঘৰ-দুৱাৰ ৰাইজে জ্বলাই দিব পাৰে, আমি নোৱাৰিম কিয়/ ঠিক এনেকুৱা এটা মানসিক বিচাৰধাৰায়ো হয়তো ইন্ধন যোগাইছে কাৰ্বি আংলঙৰ চি ই এমৰ ঘৰ জ্বলাই দিয়া ঘটনাত/ চি ই এম তুলিৰাম ৰংহাঙৰ ঘৰত ক্ষুব্ধ প্ৰতিবাদকাৰীৰ অগ্নিসংযোগৰ ঘটনাটোক এটা বিক্ষিপ্ত ঘটনা বা কোনো ৰাজনৈতিক পক্ষৰ ষড়যন্ত্ৰ বুলি ভবাৰ পৰিৱৰ্তে এইধৰণৰ ঘটনাৰ উঁহ বিশে¡ষণৰ প্ৰয়োজন আছে৷ এই যে অতিষ্ঠ জনতাৰ দ্বাৰা শাসকৰ ঘৰত আক্ৰমণৰ ঘটনাবোৰ সঘনাই সংঘটিত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছে, সিয়ে কিন্তু মানুহৰ সহনশীলতাৰ চৰম সীমা অতিক্ৰমৰ লগতে একধৰণৰ অসহিষ্ণু মানসিকতা বৃদ্ধি পোৱাৰো ইংগিত বহন কৰিছে৷ জনতাৰ দীৰ্ঘদিনীয়া ক্ষোভ-প্ৰতিবাদক ‘এইবোৰ চলিয়েই থাকিব’ বুলি ভাবি লোৱাৰ যি এক ধাৰণা বৰ্তমানৰ শাসকসকলে মনত পুহিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, তাক পৰিহাৰ কৰাটো উচিত৷ ক্ষোভ-প্ৰতিবাদক উলাই নকৰিব, গুৰুত্ব দিয়ক৷ 

যদি কাৰ্বি আংলঙৰ এইধৰণৰ ঘটনাই আন প্ৰতিবাদী জনতাকো মানসিকভাৱে উৎসাহিত কৰে, তেন্তে সেয়া হ’ব আমাৰ সমাজ জীৱনৰ বাবে আন একধৰণৰ অভিশাপ৷ তেনে নোহোৱাৰ বাবে কিন্তু শাসকপক্ষয়ো সলনি কৰিব লাগিব দমনৰ মানসিকতা৷ কাৰণ সময় সলনি হৈছে৷ তাৰ লগে লগে সলনি হৈছে মানুহৰ মন৷