প্ৰগতিৰ নতুন গতি

প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে আশাৰ বতৰা লৈ কৈছে– ‘অসমে  উন্নয়নৰ নতুন গতি লাভ কৰিছে আৰু আহিবলগীয়া দিনবোৰত অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল আত্মনিৰ্ভৰশীল ভাৰতৰ প্ৰধান অংগ হৈ পৰিব’৷ হয়তো উন্নয়ন কিছু হৈছে, নামৰূপত এমনিয়া-ইউৰিয়া সাৰ প্ৰকল্পৰ আধাৰশিলাও স্থাপন হৈছে৷ গোপীনাথ বৰদলৈ আন্তঃৰাষ্ট˜ীয় বিমানবন্দৰৰ নৱনিৰ্মিত টাৰ্মিনেলৰ শুভ উদ্বোধনীও হৈ গৈছে৷ হয়তো বাস্তৱতে কিছু উন্নয়ন হৈছে, কিন্তু তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে অসমত আন একো সমস্যাই নাই আৰু সকলো ফালেই প্ৰগতি৷ আন অজস্ৰ বিষয় বাদ দি কেৱল যাতায়াত ব্যৱস্থাৰ কিছু আলোচনা প্ৰাসংগিক হ’ব, যাতে কিছু ইতিবাচক পৰামৰ্শ আগবঢ়াব পৰা যায়৷ গুৱাহাটীৰ উদাহৰণেই যদি লওঁ, পথচাৰীৰ ৰাস্তা পাৰ হোৱাৰ সুবিধা নাই৷ দুই-এখন ব্ৰিজ আছে, কিন্তু বহুত দূৰে দূৰে, আৰু ইমানখন উঠি যোৱাতকৈ মানুহে মৰণত শৰণ দি ৰাস্তা পাৰ হ’বলৈহে ভাল পায়৷ মানুহেও এনে ব্যৱস্থাই একমাত্ৰ ব্যৱস্থা বুলি যেন পতিয়ন গৈছে৷ জুবিন ক্ষেত্ৰলৈ সোমাবলৈ হাইৱে’ পাৰ হ’বলৈ অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হ’ব পাৰে৷ উবেৰচালকবোৰ নিজৰ মতে চলে, যাত্ৰী হাইৱে’ত মৰণত শৰণত দি পাৰ হ’ব লাগিব৷ এতিয়া নিজকে এটা নিয়ম ভাঙি [বা নিয়ম মানি?] লোৱা মেকুৰিলৈ মেটামৰ্ফ’ছিছ কৰি ৰাস্তাটো পাৰ হোৱাৰ বাদে গত্যন্তৰ নাথাকে৷ যোৰহাটতো বৰ্তমান যথেষ্ট আন্তঃগাঁথনিৰ উন্নয়ন হৈছে, কিন্তু পথ সুৰক্ষাৰ বিষয়ত গুৱাহাটীতকৈ খুব বেছি পাৰ্থক্য নাই৷ বিশেষকৈ বৰুৱা চাৰিআলিত থকা জেব্ৰা ক্ৰছিং বৰ্তমান বিলুপ্ত/ প্ৰথমে পথচাৰী– এক শে¡াগানেই নহয়, ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়৷ কিন্তু অসমত ট্ৰেফিক লাইট থকা পেডেষ্টি˜য়ান ক্ৰছিং দেখা নাযায়৷ জেব্ৰা ক্ৰছিঙত ট্ৰেফিক লাইট নাথাকিলে তাক কোনেও মানি নচলে৷ উল্লেখ কৰা হৈছেই যে বহু ঠাইত আগতে থকা ক্ৰছিঙেই অদৃশ্য হৈ পৰিছে৷

১৯৬৯ চনত ‘দি বিটলছ’ৰ এলবাম ‘এবে ৰোড’ মুকলি হোৱাৰ লগে লগে জেব্ৰা ক্ৰছিঙে আইকনিক মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল, য’ত বেণ্ডটোৱে এবে ৰোড ষ্টুডিঅ’ৰ বাহিৰৰ জেব্ৰা ক্ৰছিঙত ফটো তুলিছিল৷ যদি গুৱাহাটীলৈ ঘূৰি আহেঁা ইংলেণ্ডৰ পৰা, ইয়াত  যদিহে পেডেষ্টি˜য়ান এক্টিভেটেড লাইট জেব্ৰা ক্ৰছিংবোৰত নিদিয়ে, তেন্তে এই জেব্ৰা ক্ৰছিংবোৰৰ উপস্থিতি অশাৰ৷ ভাৰতত পথচাৰী-সক্ৰিয় লাইট অবিহনে জেব্ৰা ক্ৰছিঙৰ অকাৰ্যকাৰিতাৰ বাবে কেইবাটাও পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কিত কাৰকক দায়ী কৰিব পাৰি৷ জেব্ৰা ক্ৰছিং সম্পৰ্কীয় তাৎপৰ্য আৰু নিয়মবোৰৰ বিষয়ে চালক আৰু পথচাৰী দুয়োৰে মাজত ব্যাপক সজাগতাৰ অভাৱ আছে৷ বহুতো লোক এই ক্ৰছিংবোৰৰ উদ্দেশ্য আৰু পথচাৰীৰ সুৰক্ষাত তেওঁলোকৰ ভূমিকাৰ বিষয়ে শিক্ষিত নহয়৷ ভাৰতত যান-বাহনৰ নিয়ম পালন যথেস্থ শিথিল৷ চালকসকলে প্ৰায়ে জেব্ৰা ক্ৰছিঙত ৰৈ নাযায় বা গতি মন্থৰ নকৰে, নি(য়কৈ পথচাৰী-সক্ৰিয় লাইট[সংকেত]ৰ অভাৱত৷ এই আচৰণ সজাগতাৰ অভাৱ বা কেৱল যান-বাহনৰ নিয়মৰ প্ৰতি অৱজ্ঞাৰেই ফল৷ ভাৰতীয় ৰাস্তাবোৰত প্ৰায়ে গাড়ী, মটৰচাইকেল, চাইকেল, অটোৰিক্সা আৰু বাছকে ধৰি বাহনৰ মিশ্ৰণ থাকে৷ 

যদি পথচাৰীয়ে সক্ৰিয় কৰিব পৰা ট্ৰেফিক লাইট নাথাকে, অসমত জেব্ৰা ক্ৰছিঙৰ মূল্য নাই, সেয়ে পথচাৰীয়ে নিজৰ সুৰক্ষাৰ কথা ভাবিয়েই পথ পাৰ হোৱাৰ কথা ভাবিব৷ ভাৰতত বহুতো জেব্ৰা ক্ৰছিং দুৰ্বলভাৱে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰা হয়, ৰংবোৰ ম্লান পৰি যায়, বহু ক্ষেত্ৰত ই দৃশ্যমান হৈও নাথাকে [যোৰহাটৰ উদাহৰণ]৷ জেব্ৰা ক্ৰছিঙৰ নিয়মবোৰ ট্ৰেফিক আৰক্ষীৰ দ্বাৰা প্ৰায়ে কঠোৰভাৱে প্ৰয়োগ কৰা দেখা নাযায়৷ অসম বা ভাৰতৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এক সাংস্কৃতিক মনোভাব আছে, য’ত পথচাৰীৰ সুবিধা আৰু সুৰক্ষাতকৈ যান-বাহনৰ চলাচলক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয়৷ এই মনোভাবৰ ফলত পথচাৰীৰ অধিকাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰতি অৱজ্ঞা পৰিলক্ষিত হয়৷ কানাডা, বা ইংলেণ্ড আদি দেশত ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত সাংস্কৃতিক মনোভাব দৃশ্যমান হয়৷ ‘পথচাৰী প্ৰথম’ এই আপ্তবাক্যশাৰী মানি চলা হয়৷ বহু লাখ মানুহৰ বাবে এয়াৰপ’ৰ্টৰ বিলাসিতা এক সপোন৷ তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰথমে যদি আমি বাট-পথবোৰ সুৰক্ষিত কৰিব পাৰোঁ, তেতিয়াহে সঁচা অৰ্থত প্ৰগতি হৈছে বুলি ক’ব পৰা যাব৷