ছিৰিয়াছ নহ’ব, ছিৰিয়াছলী নল’ব

নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিতেই– ‘এনেকৈ নহ’ব দেই, এইবাৰ  কিবা এটা কৰিবই লাগিব’ধৰণৰ ইতিবাচক চিন্তাৰে আক্ৰান্ত হোৱাৰ প্ৰৱণতা বাঢ়ে৷ নতুন বছৰত ৰূপায়ণ কৰিবলগীয়া নানা প্ৰস্তাৱ, সিদ্ধান্ত, সংকল্প গ্ৰহণ কৰা হয়৷ তাৰ পাছত নানাধৰণৰ বেমেজালিৰ বাবে আন কিছুমান জঞ্জালৰ বাবে প্ৰায়ে সেইবোৰৰ ৰূপায়ণ স্থগিত ৰাখিবলগীয়া হয় আৰু লাহে লাহে নতুন বছৰটোও পুৰণিত পৰিণত হয়৷ জীৱন আৰু জগতৰ বিষয়ে অতি গুৰু-গম্ভীৰ, অৰ্থাৎ ছিৰিয়াছ আৰু জটিল, দীঘলীয়া চিন্তা কৰাৰ পাছত বহু জ্ঞানী-গুণী লোক এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছে যে জীৱনটোক ছিৰিয়াছলী ল’ব নালাগে, গতিকে জীৱনটোক লৈ বেছি ছিৰিয়াছো হ’ব নালাগে৷ প্ৰস্তাৱ-সিদ্ধান্ত-সংকল্প গ্ৰহণ কৰি থাকিব লাগে, মাত্ৰ সেইবোৰক লৈ বেছি ছিৰিয়াছ হ’ব নালাগে৷

বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ডৰ এই মহাজাগতিক লীলাখন কিয় চলি আছে আমি নাজানো৷ হাজাৰ কোটি তাৰকা ৰাজ্যৰ মাজৰ হাতীপটি নামৰ সাধাৰণ তাৰকাৰাজ্যখন এটা কোণৰ সূৰ্য নামৰ সাধাৰণ মজলীয়াধৰণৰ তৰা এটাক প্ৰদক্ষিণ কৰি থকা বহুকেইটা গ্ৰহৰ পৃথিৱী নামৰ তৃতীয়টো গ্ৰহত থকা মানুহ নামৰ প্ৰাণীবিধৰ অস্তিত্বৰ বিশেষ একো তাৎপৰ্য বা অৰ্থ নাই৷ কিন্তু আমি আমাৰ জীৱনবোৰক লৈ সাংঘাতিক ছিৰিয়াছ৷ হিটলাৰলৈ চাওক কি সাংঘাতিক ছিৰিয়াছ মানুহ৷ জাৰ্মান জাতিক পৃথিৱীৰ শাসকত পৰিণত কিৰিবলৈ পৃথিৱীখনকে চাৰখাৰ কৰিলে৷ ষ্টালিনলৈ চাওক, সমাজবাদ প্ৰতিষ্ঠাৰ কামটো অত্যধিক ছিৰিয়াছলী কৰিবলৈ নিজৰে মানুহখিনিক কি এক দুৰ্দশাৰ মাজলৈ ঠেলি দিলে৷ সাংঘাতিক ছিৰিয়াছ মানুহে সাংঘাতিক ষ্টুপিড বিষয় একোটা খুব ছিৰিয়াছলী লোৱাৰ বাবে পৃথিৱীত মানুহে সদায়েই জীয়াতু ভোগ কৰিবলগীয়া হৈছে৷ আন এটা অতি ছিৰিয়াছ কাৰবাৰ হ’ল ধৰ্ম৷ আধ্যাত্মিক ধ্যান-ধাৰণা আৰু আনুষ্ঠানিক ধৰ্ম দুটা সম্পূৰ্ণ সুকীয়া বিষয়৷ প্ৰকৃত আধ্যাত্মিক চিন্তা-চৰ্চা কৰাসকলে ভালকৈ জানে যে জীৱন-জগতক লৈ বেছি ছিৰিয়াছ হোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই৷ কিন্তু আনুষ্ঠানিক ধৰ্মবোৰ, যিবোৰ আধ্যাত্ম সাধনাতকৈ নিজৰ বৈশিষ্ট্য প্ৰকাশ কৰা আচাৰ-অনুষ্ঠান, পূজা-প্ৰাৰ্থনাক লৈ, নিজৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য প্ৰকাশক লৈ, নিজৰ শ্ৰেষ্ঠতাক লৈ অধিক ব্যস্ত হৈ থাকে, সেইবোৰ নিজৰ পৰিচয়ক লৈ সাংঘাতক ছিৰিয়াছ৷ 

প্ৰতিখন যুদ্ধ, প্ৰতিটো হত্যা, প্ৰতিটো সংঘাত কিছুমান বিষয় অতি ছিৰিয়াছলী লোৱাৰ বাবে সংঘটিত হয়৷ যুদ্ধ কৰিবলগীয়াকৈ, হত্যা কৰিবলগীয়াকৈ, সংঘাতময় পৰিস্থিতি সৃষ্টি কৰিবলগীয়াকৈ কিবা ছিৰিয়াছ বিষয় জীৱন-জগতত আছেনে? গভীৰ চিন্তা কৰা মনীষীসকলৰ কোনেও তেনে ছিৰিয়াছ ইছ্যু আছে বুলি কোৱা নাই৷

মানুহৰ জ্ঞান আৰু ষ্টুপিডিটী সমানুপাতিক৷ জ্ঞান যিমানেই বাঢ়ে ষ্টুপিডিটীও সিমানেই বাঢ়ে৷ বান্দৰে পৰমাণু বিভাজন ঘটাব নাজানে, গতিকে পৰমাণু বোমাও নিৰ্মাণ কৰিব নাজানে৷ কিন্তু মানুহে পৰমাণু বোমা নিৰ্মাণ কৰিব জানে, আৰু সেইবাবেই হিৰোচিমা-নাগাচাকিত পৰমাণু বোমা বিস্ফোৰণেৰে নিমিষতে লাখ লাখ মানুহক হত্যা কৰাৰ ষ্টুপিডিটীও একমাত্ৰ মানুহেই কৰিব পাৰে৷ পৰিৱেশ প্ৰদূষণেৰে নিজৰেই প্ৰজাতিটোৰ লগতে সমূহ জীৱ-জগতক নিঃশেষ কৰাৰ ষ্টুপিডিটীও একমাত্ৰ মানুহেই কৰিব পাৰে৷ মন কৰিলেই দেখা যায় ষ্টুপিডিটী সাংঘাতিক ছিৰিয়াছ৷ গতিকে সাংঘাতিক ছিৰিয়াছসকল সাংঘাতিক ষ্টুপিড হোৱাৰো সম্ভাৱনা অধিক৷

সেয়েহে নতুন বছৰত সফলতা-বিফলতা, প্ৰাপ্তি-অপ্ৰাপ্তি একোকেই বেছি ছিৰিয়াছলী নল’ব৷ ব্ৰিটিছ সংগীত বেণ্ড বিটিলছৰ বিখ্যাত গায়ক জন লেননে এটা গানত কৈছে,  আপুনি অন্য পৰিকল্পনা ৰচনাত ব্যস্ত হৈ থকাৰ সময়ত যিখিনি ঘটি থাকে, সেইখিনিয়েই আপোনাৰ জীৱন৷ আমি অলীক কল্পনাত ব্যস্ত হৈ থাকোঁতে আমাৰ জীৱনটো আমাৰ অগোচৰে ঘটি থাকে৷

আনৰ প্ৰতি বিদ্বেষ, ঘৃণা, অসূয়া এইবোৰ একোটা ছিৰিয়াছ কাৰবাৰ৷ ছিৰিয়াছ নোহোৱাকৈ নেতিবাচক আৱেগ-অনুভূতিৰ কবলত পৰিব নোৱাৰি৷ ছিৰিয়াছ নোহোৱাৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ উপায় হ’ল হিউমাৰ বা হাস্যৰস৷ অক্টাভিয় পাজে কৈছে, হিউমাৰে ইয়াৰ স্পৰ্শৰে সকলো দ্ব্যৰ্থক কৰি পেলায়৷ আৰু সাংঘাতিক ছিৰিয়াছ কাৰবাৰবোৰ যেতিয়া হিউমাৰৰ দৃষ্টিৰে চোৱা যায়, তেতিয়া সেইবোৰ আৰু ছিৰিয়াছ হৈ নাথাকে৷ কিন্তু মানুহ যুগে যুগে ষ্টুপিড আৰু ছিৰিয়াছ৷ হয়তো ই মানৱ অস্তিত্বৰ অপৰিহাৰ্য বৈশিষ্ট্য৷ নতুন বছৰত ছিৰিয়াছ নহ’বলৈ আৰু ষ্টুপিড নহ’বলৈ চেষ্টা কৰক৷ অকণমান হিউমাৰ বা ৰসবোধৰ সাধনা কৰক৷