লালকিল্লাৰ পৰা

প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ ৮০ সংখ্যক  স্বধীনতা দিৱসৰ ভাষণত নাই কোনো নতুনত্ব, উৎসাহ আৰু আত্মবিশ্বাস৷ এজন প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ এই  ভাষণ সকলো দলীয় আৰু  ৰাজনৈতিক  ভাষণৰ  উৰ্ধত  স্বাধীনতা দিৱসৰ ভাষণ হোৱা উচিত৷ দলীয় লাভালাভ আৰু  ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যৰ পৰা নিলগত থাকি স্বধীনতা দিৱসৰ ভাষণ কেৱল দেশবাসীক স্বাধীনতাৰ শুভেচ্ছা জনোৱাই নহয়, স্বাধীন ভাৰতৰ উত্তৰণ, দেশে  বিভিন্ন দিশত আগবাঢ়ি যোৱাৰ খতিয়ান, দেশৰ হকে ত্যাগ স্বীকাৰ কৰা জনতাক সম্ভাষণ, দেশৰ প্ৰতিৰক্ষা, অনাগত দিনত দেশে কোনবোৰ নতুন দিশত কাম কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিব আদি গঠনমূলক বিষয়ৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হয় সম্পুৰ্ণ নিৰপেক্ষভাৱে৷ ই স্বধীনতা দিৱসত এগৰাগী প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ  ব্যক্তিত্ব, দ্বায়িত্ব আৰু কৰ্তব্যবোধ প্ৰতিফলিত কৰে৷  দেশৰ প্ৰথমজন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৰ পৰা আৰম্ভ কৰি  অটল বিহাৰী বাজপেয়ীলৈকে স্বাধীনতা দিৱসৰ দিনা লালকিল্লাৰ পৰা প্ৰদান কৰা ভাষণবোৰৰ আছিল অতিকে সাৰুৱা, গৰিমামন্দিত, নিৰপেক্ষ, প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন আৰু দেশৰ সংবিধান আৰু অখণ্ডতাৰ প্ৰতি সম্মান আৰু দ্বায়াবদ্ধতাৰে ভৰা৷  কিন্তু নৰেন্দ্ৰ মোদী প্ৰধানমন্ত্ৰী হোৱৰ পৰা স্বাধীনতা দিৱসৰ ভাষণৰ গৰিমা লাহে লাহে হ্ৰাস পাবলৈ ধৰিলে৷ সময় বাগৰাৰ লগে লগে ইয়াৰ গৰিমা ইমানেই ম্লান পৰিল যে বহু সময়ত ই স্বাধীনতা দিৱসৰ ভাষণতৰ বিপৰীতে নিৰ্বাচনী ভাষণ যেনহে লাগিবলৈ ধৰিলে৷  দেশৰ অখণ্ডতাৰ ঠাইত বিভাজন, সংবিধানৰ ঠাইত দলীয় এজেণ্ডা, গণতন্ত্ৰৰ ঠাইত স্বৈৰতন্ত্ৰই  ঠাই পাবলৈ ধৰিলে৷ দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভাষণৰ  মৰ্যাদা ইমানেই নিম্নস্তৰলৈ গতি কৰিবলৈ ধৰিলে যে জনতই সেইবোৰ ভাষণৰ সমালোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে৷ এনে কাম কোনো কালে হোৱা নাছিল৷ স্বাধীনতা দিৱসৰ দিনা লালকিল্লাৰ পৰা প্ৰদান কৰা ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীসকলৰ ভাষণ কেৱল দেশতেই নহয়, সমগ্ৰ বিশ্বতে চৰ্চাৰ বিষয় আছিল৷ কিন্তু সেই গৰিমামণ্ডিত দিন যেন ক্ৰমে অন্ত হৈ আহিবলৈ ধৰিছে৷