পাইন নগৰীৰ অন্ধ জাতীয়তাবাদ

শ্বিলঙত শেহতীয়াকৈ খাচী ষ্টুডেণ্টছ ইউনিয়নে অজনজাতীয় মানুহ, বিশেষকৈ অসমৰ নম্বৰপ্লেটযুক্ত বাহন তথা যাত্ৰী আৰু পৰ্যটকক লক্ষ্য কৰি যিধৰণৰ বৰ্বৰ হিংসাত্মক ঘটনা সংঘটিত কৰিলে, সেয়া নিঃসন্দেহে দুখন ৰাজ্যৰ সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত আন এক ক’লা অধ্যায় হিচাপে চিহ্নিত হৈ ৰ’ব৷ চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ গাড়ীৰ খিৰিকী, আঘাতপ্ৰাপ্ত শিশু আৰু আতংকিত হৈ পাহাৰৰ পৰা পলায়ন কৰা অসমীয়া পৰিয়ালসমূহ কেৱল পাহাৰীয়া ৰাজ্যখনৰ চিৰাচৰিত আইন-শৃংখলাহীনতাৰে প্ৰতীক নহয়; বৰং চুবুৰীয়া ৰাজ্যখনৰ সমাজ, ৰাজনীতি আৰু ব্যক্তি জীৱনৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰে ‘দাখাৰ’ [অনা-খাচী] মানুহৰ বিৰুদ্ধে শিপাই থকা ঘৃণা তথা অজনজাতীয় মানুহৰ প্ৰতি থকা তেওঁলোকৰ মজ্জাগত বিদ্বেষকহে আকৌ এবাৰ উদঙাই দিলে৷ ৰাজ্যখনৰ উন্নয়নক পণবন্দী কৰি হ’লেও অসমীয়া আৰু অজনজাতি মানুহৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ এই মজ্জাগত ঘৃণাৰ হিংস্ৰ বহিঃপ্ৰকাশ প্ৰায় নিয়মিত বিৰতিত সংঘটিত হৈ থাকে৷ তাতোকৈ উদ্বেগজনক কথাটো হ’ল যে ‘দাখাৰ’ বা সমতলৰ মানুহৰ প্ৰতি এই হিংসাত্মক বা ঘৃণাজনিত আচৰণক খাচী সমাজত অতি স্বাভাৱিকভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয়৷ যাৰ বাবে মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰীকে ধৰি কোনো ৰাজনৈতিক বা সামাজিক নেতাই শ্বিলঙৰ সাম্প্ৰতিক হিংসাত্মক ঘটনাক গৰিহণা দিয়া নাই, শান্তি আৰু সম্প্ৰীতিৰ বাবে আহ৩ান জনাইছে ঠিকেই, ‘সংযত’ হ’বলৈও অনুৰোধ কৰিছে; কিন্তু কোনো এজন নেতাই প্ৰকাশ্যে কোৱা নাই যে অজনজাতি বা বহিৰাগত পৰ্যটকৰ ওপৰত কৰা এই বৰ্বৰ আক্ৰমণক আমি গৰিহণা দিলোঁ৷ মেঘালয়ৰ ৰাজনীতিৰ বিষয়ে ভু-ৰখা মানুহে জানে যে অজনজাতি, অনা-খাচী, অনা-গাৰো মানুহৰ প্ৰতি থকা অপ্ৰয়োজনীয় আৰু অযুক্তিকৰ বিদ্বেষ আৰু ঘৃণাই মেঘালয়ৰ ৰাজনীতিৰ মূল চালিকাশক্তি৷

খাচী সমাজত অজনজাতি আৰু অনা-খাচী মানুহৰ প্ৰতি থকা এই মজ্জাগত বিদ্বেষেই প্ৰায়ে বহিঃৰাজ্যৰ পৰা আগত,  বিশেষকৈ চুবুৰীয়া অসমৰ পৰা যোৱা পৰ্যটক, যাত্ৰীসকলকো স্পৰ্শ কৰে৷ গতিকে যোৱা সপ্তাহত খাছী ছাত্ৰ সন্থাই যে অসমীয়া যাত্ৰী আৰু পৰ্যটকক লক্ষ্য কৰি লৈছিল, সেয়া কোনো আকস্মিক বা স্বতঃস্ফুৰ্ত ঘটনা নাছিল, ইয়াক অকস্মাৎ সংঘটিত হোৱা ঘটনা বুলি ভাবিলে ভুল হ’ব৷ এই বিদ্বেষ বহু পুৰাতন, খাচী সমাজৰ এক দুৰাৰোগ্য বেমাৰ৷ এই বেমাৰক অতি পৰিকল্পিতভাৱে যুগ যুগ ধৰি বহিষ্কৰণমূলক পৰিচয়ৰ ৰাজনীতি আৰু দায়িত্বজ্ঞানহীন ৰাজহুৱা আলোচনাৰে বিষাক্ত সাৰ-পানী যোগান ধৰি থকা হৈছে৷ বছৰৰ পাছত বছৰ ধৰি শ্বিলঙৰ অসমীয়া আৰু বাঙালী মানুহৰ বিৰুদ্ধে আৰু গাৰো পাহাৰৰ সমতলৰ স্থানীয় গোৱালপৰীয়া মানুহৰ বিৰুদ্ধে সাম্প্ৰদায়িক আক্ৰমণ বা হিংসাত্মক ঘটনাক স্থানীয় সুৰক্ষাবাদৰ মুখা পিন্ধাই এক গ্ৰহণযোগ্যতা প্ৰদান কৰা হৈছে৷ আনকি পদ্মশ্ৰী বঁটাপ্ৰাপক সাংবাদিক পেট্ৰিচিয়া মুখিমৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠিত ব্যক্তি আৰু বুদ্ধিজীৱীসকলেও অসম আৰু অসমীয়াৰ বিৰুদ্ধে ক্ৰমাগত বিষবাষ্প বিয়পাই আহিছে৷ বিশেষকৈ শ্ৰীমতী মুখিমে বহুদিনৰে পৰা অতি পৰিকল্পিতভাৱে অসমৰ পৰ্যটকসকলক হেয় দৃষ্টিৰে উপস্থাপন কৰি স্থানীয় মানুহৰ মনত থকা অসমীয়া বিদ্বেষক সাৰ-পানী যোগান ধৰি আছে৷ অসমৰ পৰ্যটকক ‘মেগী-নুডলছ টুৰিষ্ট’ বুলি তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰা আৰু দৈনন্দিন যাত্ৰীসকলক মেঘালয়ৰ বাবে অৰ্থনৈতিক বোজা হিচাপে আখ্যা দিয়া কাৰ্যই সাধাৰণ মানুহৰ মনত থকা পৰম্পৰাগত অজনজাতি বিদ্বেষক এক বৌদ্ধিক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰিছে৷ যেতিয়ালৈকে প্ৰতিষ্ঠিত বুদ্ধিজীৱী শ্ৰেণীয়ে চুবুৰীয়া ভ্ৰমণকাৰীসকলক অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ অৱদানকাৰীৰ পৰিৱৰ্তে স্থানীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰতি ভাবুকি বুলি চিত্ৰিত কৰি থাকিব, তেতিয়ালৈকে স্বাভাৱিকতে অসমৰ পৰ্যটকসকলক ৰাজপথত কৰা আক্ৰমণে বৈধতা লাভ কৰিব৷

এই ক্ষেত্ৰত অসম চৰকাৰৰ ভূমিকাও চৰমভাৱে হতাশাজনক৷ অসম চৰকাৰৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সেই বস্তাপচা ‘সাতভনী’ৰ একতাৰ নাটকীয় শে¡াগানতে সীমাবদ্ধ হৈ থাকিল৷ চেৰাপুঞ্জী, ডাউকী আদি পাহাৰৰ ভিতৰুৱা ঠাইত আবদ্ধ হৈ থকা আতংকিত অসমীয়া পৰ্যটকৰ প্ৰতি ৰাজ্য প্ৰশাসনৰ দায়িত্ব কেৱল ব্যুৰ’ক্ৰেটিক বিবৃতি প্ৰদান কৰিয়েই সামৰিছে, যাৰ কোনো প্ৰতিৰোধক মূল্য নাই৷ সূক্ষ্মভাৱে যদি চোৱা যায় তেন্তে অসমৰ প্ৰশাসনৰ ব্যৰ্থতা দুমুখীয়া৷ প্ৰথমতে, ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ আৰু আন্তঃৰাজ্যিক পথসমূহেৰে যাত্ৰা কৰা নিজৰ নাগৰিকৰ বাবে আপোচহীন আৰু কাৰ্যকৰী সুৰক্ষা সুনিশ্চিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰখন সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যৰ্থ হৈছে৷ যাত্ৰীসকলক ভগৱানৰ ভৰসাত এৰি দিয়া হৈছে, চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা কোনো দৃঢ় স্থিতি গ্ৰহণ কৰা পৰিলক্ষিত হোৱা নাই৷ দ্বিতীয়তে, গুৱাহাটীৰ আশে-পাশে পৰ্যাপ্ত তথা আকৰ্ষণীয় প্ৰাকৃতিক আৰু বিনোদনমূলক পৰ্যটনস্থলী গঢ়ি তোলাত চৰকাৰখন দীৰ্ঘদিন ধৰি ব্যৰ্থ হৈ আহিছে৷ অসমৰ চাৰিসীমাৰ ভিতৰত উপযুক্ত আৰু আকৰ্ষণীয় পৰ্যটন আন্তঃগাঁথনি গঢ়ি তোলাৰ সলনি আমেৰিকাৰ পৰা গায়ক-গায়িকা মাতি আনি এৰাতিৰ ভিতৰতে মদে-মাংসই কোটি কোটি টকা উৰাই দিয়াধৰণৰ অদ্ভুত পৰ্যটন নীতিৰ বিষয়ে চৰকাৰৰ বৰমূৰীয়াসকলে আকৌ এবাৰ ভাবি চোৱা উচিত৷ চৰকাৰে ঢাক-ঢোল পিটি আৰম্ভ কৰা তথাকথিত ‘কনচাৰ্ট ট্যুৰিজ্‌ম’-এ ‘বুক মাই শ্ব’’ৰ দৰে দুই-এটা কৰ্প’ৰেট গোষ্ঠীৰ বাহিৰে অসম পৰ্যটনৰ কিধৰণৰ উন্নতি সাধন কৰিছে তাৰো এবাৰ পৰ্যালোচনা হোৱা উচিত৷ যেতিয়া অসমৰ নাগৰিকে নাতিদূৰৈত কোনো সুব্যৱস্থাপিত কোনো পৰ্যটনথলী বিচাৰি নাপাব, তেতিয়া স্বাভাৱিকতেই তেওঁলোকে মেঘালয়ৰ পাহাৰলৈ ঢাপলি মেলিব৷ এই ভ্ৰমণকাৰীসকল যাতে ফুৰিবলৈ গৈ কোনো অপ্ৰীতিকৰ পৰিস্থিতি বা আক্ৰমণৰ বলি নহয়, সেয়া সুনিশ্চিত কৰাটো চৰকাৰৰ মৌলিক দায়িত্ব৷

মেঘালয় চৰকাৰ আৰু বৌদ্ধিক সমাজেও এই কথা অনুধাৱন কৰা উচিত যে হিংসা বা বিদ্বেষ এখন সমাজৰ চালিকাশক্তি হ’ব নোৱাৰে৷ ঠিক সেইদৰে ভয়-ভাবুকিৰ ছাঁত পৰ্যটনো কেতিয়াও বিকশিত হ’ব নোৱাৰে৷ আনহাতে ৰাজপথত কিছুমান গুণ্ডাই সাধাৰণ যাত্ৰীৰ ওপৰত শাৰীৰিক আক্ৰমণ চলাই থাকিলে আন্তঃৰাজ্যিক সম্প্ৰীতি কেৱল শ্লোগানতে সীমাবদ্ধ হৈ থাকিব৷ মেঘালয় প্ৰশাসনে ঘৃণাভিত্তিক অপৰাধ সংঘটিত কৰা দুষ্কৃতিকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ আহত হোৱা বা গাড়ীৰ ক্ষতি হোৱা প্ৰতিজন অসমৰ পৰ্যটকক মেঘালয়ে পৰ্যাপ্ত ক্ষতিপূৰণ দিব লাগিব৷ এই ক্ষেত্ৰত অসম চৰকাৰে ফোঁপোলা আশ্বাসৰ সংলাপ ত্যাগ কৰি বলিষ্ঠ পদক্ষেপ হাতত লওক৷ এক নিৰ্ণায়ক প্ৰতিৰোধমূলক ব্যৱস্থা আৰু আন্তৰিক আত্ম-পৰ্যালোচনা অবিহনে আঞ্চলিক একতাৰ ধাৰণাটো কেৱল একপক্ষীয় তথা ফোঁপোলা হৈয়েই ৰ’ব৷