আন্তঃগোষ্ঠীয় সংঘাত

শ্বিলঙত খাচী ছাত্ৰ সন্থাৰ বাইক ৰেলীৰ সময়ত সংঘটিত হিংসাক কোনো যুক্তিৰে সমৰ্থন কৰিব নোৱাৰি৷ নিৰীহ যাত্ৰীক আক্ৰমণ কৰা ঘটনা নিন্দনীয়৷ খিলঞ্জীয়াৰ অধিকাৰ, চাকৰি বা প্ৰব্ৰজন সম্পৰ্কীয় দাবী থাকিলেও নিৰীহ মানুহৰ ওপৰত আক্ৰমণ সেই দাবী আদায়ৰ বৈধ পদ্ধতি হ’ব নোৱাৰে৷ মেঘালয় চৰকাৰে দোষীক চিনাক্ত কৰি কঠোৰ ব্যৱস্থা লোৱা, ক্ষতিগ্ৰস্তসকলক উপযুক্ত ক্ষতিপূৰণ দিয়া আৰু অসমীয়া যাত্ৰী তথা চালকৰ নিৰাপত্তা নিশ্চিত কৰা উচিত৷ 

অৱশ্যে,  মেঘালয়ৰ মুখ্যমন্ত্ৰী কনৰাড চাংমাই হিংসাত জড়িত কোনো ব্যক্তিকে ৰেহাই দিয়া নহ’ব বুলি স্পষ্ট সকীয়নি দিয়াৰ লগতে ঘটনাটোৰ নিৰপেক্ষ তদন্ত আৰু দোষীৰ বিৰুদ্ধে আইনগত ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ আশ্বাস দিয়াৰ বাতৰি প্ৰকাশ পাইছে৷ মেঘালয় আৰক্ষীয়ে ইতিমধ্যে ঘটনাৰ সৈতে জড়িত কেইবাজনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি তদন্ত আগবঢ়াইছে৷ দুয়োখন ৰাজ্যৰ চৰকাৰ আৰু পৰিবহণ সংগঠনসমূহৰ আলোচনাৰ ফলত যাতায়াত পুনৰ স্বাভাৱিক হোৱাটোও আদৰণীয়৷ কিন্তু এই ঘটনাৰ পাছত আমি কি কৰা উচিত? নাগালেণ্ড আৰু অৰুণাচলৰ লগতো অসমৰ সীমা-বিবাদে গা কৰি উঠিছে৷ কি কৰা উচিত– ই এক অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন৷ এনে ঘটনা আকৌ নোহোৱাৰ বাবে এক পৰিৱেশ ৰচনা কৰাটো বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ৷ যদিওবা এনে সময়ত প্ৰশাসনৰহে কৰণীয় থাকে, কিন্তু এই বিবাদৰ আঁৰৰ তাৎক্ষণিক আৰু মনোবৈজ্ঞানিক কাৰকবোৰৰ আলোচনা সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ, যাতে ই ভৱিষ্যতৰ সীমা-বিবাদ, প্ৰব্ৰজন, নৃগোষ্ঠীকেন্দ্ৰিক বিষয়ৰ লগত জড়িত নীতিবোৰত ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে৷ আন্তঃগোষ্ঠীয় সংঘাতৰ আঁৰত বহু সময়ত জন্মগত ঘৃণাতকৈ সম্পদ, জীৱিকা, পৰিচয় আৰু মৰ্যাদা হেৰুওৱাৰ আশংকাই অধিক ভূমিকা লয়৷ ৰিয়েলিষ্টিক কনফ্লিক্ট থিয়ৰী অনুসৰি চাকৰি, পৰ্যটনৰ আয় বা যাত্ৰী পৰিবহণৰ অধিকাৰ সীমিত বুলি অনুভৱ কৰিলে গোটসমূহে পৰস্পৰক প্ৰতিদ্বন্দ্বী হিচাপে চাবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ অসম আৰু মেঘালয়ৰ টেক্সিচালকৰ বিবাদতো জীৱিকা আৰু বজাৰৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণৰ এই উদ্বেগ স্পষ্ট৷ কিন্তু ইয়াক শূন্য-যোগফলৰ খেললৈ পৰিণত কৰিলে শেষত দুয়োপক্ষই ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়৷ ইতিমধ্যে হিংসা আৰু পথ অৱৰোধৰ ফলত পৰ্যটন, ব্যৱসায় আৰু সাধাৰণ যাতায়াত ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে৷ সমস্যা সমাধানৰ বাবে কেৱল শান্তিৰ আহ৩ান যথেষ্ট নহয়; ন্যায্য ব্যৱস্থাও লাগিব৷ দুয়োখন চৰকাৰে চালক সংগঠন, পৰ্যটন উদ্যোগ আৰু নাগৰিক প্ৰতিনিধিক লৈ স্থায়ী যৌথ সমন্বয় সমিতি গঠন কৰিব পাৰে৷ কোন ৰাজ্যৰ বাহনে ক’ত যাত্ৰী উঠাব বা নমাব পাৰিব, তাৰ বাবে স্বচ্ছ আৰু পাৰস্পৰিক পৰিবহণ চুক্তিৰ প্ৰয়োজন৷ লগতে যৌথ হেল্পলাইন, অভিযোগ নিষ্পত্তি ব্যৱস্থা, ক্ষতিপূৰণৰ নীতি আৰু পৰ্যটকৰ বাবে নিৰাপদ যাতায়াত ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলিব লাগিব৷ 

সমান মৰ্যাদা, উমৈহতীয়া লক্ষ্য, সহযোগিতা আৰু প্ৰতিষ্ঠানিক সমৰ্থনৰ মাজেৰে হোৱা আন্তঃগোষ্ঠীয় সংস্পৰ্শই পক্ষপাত কম কৰিব পাৰে৷ শ্বেৰিফৰ ধ্ৰুপদী গৱেষণায়ো দেখুৱাইছিল যে প্ৰতিদ্বন্দ্বী গোটক এনে এটা উমৈহতীয়া লক্ষ্য দিলে, যিটো তেওঁলোকে একেলগে কাম নকৰাকৈ লাভ কৰিব নোৱাৰে, শত্ৰুতা কমিব পাৰে৷ অসম আৰু মেঘালয়ৰ বাবে উত্তৰ-পূবক পৰ্যটনস্থলী হিচাপে গঢ়ি তোলা, উন্নত যোগাযোগ আৰু আঞ্চলিক অৰ্থনৈতিক বিকাশ– তেনে উমৈহতীয়া লক্ষ্য হ’ব পাৰে৷ ৰাজ্যবোৰ ইখন সিখনৰ পৰস্পৰৰ শত্ৰু নহয়; ইতিহাস, জীৱিকা আৰু যাতায়াতৰ জৰিয়তে দুয়োখন ৰাজ্য গভীৰভাৱে পৰস্পৰ নিৰ্ভৰশীল৷ নিজৰ জাতিগত পৰিচয় আৰু অধিকাৰ ৰক্ষা কৰিও এক বহল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলীয় পৰিচয় গঢ়িব পাৰি৷ অন্যায়ৰ প্ৰতিবাদ নি(য় হ’ব লাগে, কিন্তু সেই প্ৰতিবাদে আন এটা জনগোষ্ঠীক অমানৱীয় কৰি তুলিব নালাগে, ন্যায়, সংলাপ, সহযোগিতা আৰু সমমৰ্যাদাইহে সংঘাতৰ পৰা সমন্বয়লৈ যোৱাৰ পথ মুকলি কৰিব পাৰিব৷