পৰিৱৰ্তনৰ সোৱাদ

অসম চৰকাৰে  বিগত দিনত হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকাৰ ঋণ লোৱাৰ কথা কাকতে-পত্ৰই সততে ওলাই থাকে৷ চৰকাৰ চলাবলৈ ৰজকোষত ধনৰ অভাৱ হোৱা  বাবেই যে চৰকাৰে ঋণ লয় সেয়া সকলোৱে বুজে৷  অতি সাধাৰণ ভাষাত ক’বলৈ  তাৰে কিছু অংশ ৰাজ্যৰ উন্নয়নত খৰচ হয়  আৰু এটা বৃহৎ অংশ নানান বৃত্তীয় কেলেংকাৰিৰ দলদলত পোত গৈ থাকে৷ অপ্ৰিয় হ’লেও সত্য যে তাৰ ভাগ দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত  বিষয়া-কৰ্মচাৰী, ঠিকাদাৰ,  চৰকাৰৰ কামকৰা বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান  আদিয়ে লাভ কৰে৷ অতি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কথাষাৰ হৈছে যে বহু নেতা-মন্ত্ৰীয়েও তাৰ ভাগ নোপোৱাকৈ নাথাকে৷ অস্বীকাৰ কৰিলেও সেয়া যে সত্য, তাৰ প্ৰমাণ ৰাজহুৱাকৈ দিয়া দৰকাৰ নাই জনতাৰ ভাষাই যথেষ্ট৷ চৰকাৰ যিয়েই নহওক লাগে,  কিছু সংখ্যক নেতা-মন্ত্ৰী যে দুৰ্নীতিপৰায়ণ হয় সেয়া নুই কোনেও কৰিব নোৱাৰে৷ নেতা-মন্ত্ৰীৰ চক্ৰবৃদ্ধি হাৰত বৃদ্ধি হোৱা সা-সম্পত্তি, ব্যৱসায় বাণিজ্যই বহু কথাৰ ইংগিত দিয়ে৷ কিন্তু আমি সাধাৰণ প্ৰজাই সেইবোৰ মুখ ফুটাই ক’ব নোৱাৰো বা ক’লেও সেই কথা কোনেও গুৰুত্ব নিদিয়ে৷ অতিকে ডাঙৰ কথাটো হৈছে ৰাজকোষত জমা হোৱা ধন, ঋণেৰে হওক বা ৰাজ্যৰ  উৎপাদনৰে  হওক বা কৰ-কাটলৰে হওক, এক বুজন পৰিমাণ হিতাধিকাৰী আঁচনিত খৰচ কৰা হয়৷ যাৰ দ্বাৰা দেশৰ উৎপাদন, কৰ্মস্পৃহা, জনমূৰি আয় আদি কোনোটোয়েই বৃদ্ধি নহয়৷  অৰ্থাৎ দেশৰ উন্নয়নত কোনো কাম নাহে৷ যদি বৃদ্ধি হয়, সেয়া হৈছে শাসকীয় পক্ষৰ ভোটৰ সংখ্যা৷ অৰ্থাৎ পৰোক্ষভাৱে ক’বলৈ গ’লে শাসকপক্ষই হিতাধকাৰী সৃষ্টি আৰু লালন-পালনৰ নামত  বুজন অংকৰ ৰাজকোষৰ ধন খৰচ কৰে, যিবোৰ ৰজাই উপাৰ্জন নকৰে আৰু সেইবোৰৰ ফল চৰকাৰে ভোটৰ যোগেদি লাভ কৰে৷ 

দুৰ্নীতি, অনিয়ম, ভ্ৰষ্টাচাৰ, অপৰাধ আদিয়ে  ৰাজ্য ছানি ধৰিছে৷ খবৰ কাগজ, টেলিভিছন আদি খুলিবই নোৱাৰি কেৱল অপৰাধ আৰু অনিয়ম৷ অসমত হয়তো এনেকুৱা এটাও চৰকাৰী কাৰ্যালয় নাই, য’ত দুৰ্নীতি নাই৷ দৈনিক কমকচাৰি দুৰ্নীতি বৃদ্ধিহে পাইছে৷ জীৱন যাপনৰ সুস্থ বাতাবৰণ  ক্ৰমাৎ  সংকুচিত হৈ আহিবলৈ ধৰিছে৷

এতিয়া মুল্যবৃদ্ধিয়ে কোঙা কৰা জনতাৰ সুস্থ ৰাজনীতিৰ কথা  ভাবিবলৈ আহৰি নাই৷ তাৰে  সূবিধা লৈছে চৰকাৰত থকা দলে৷ শেহতীয়াকৈ চেনিৰ ব্যাপক মূল্যবৃদ্ধিয়ে দেশৰ জনতাক  বিপাঙত পেলাইছে৷ অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰীৰ দৈনিক মূল্যবৃদ্ধিয়ে সাধাৰণ ভোটাৰ ৰাইজৰ মন মগজু সকলো  সময়তে অসন্তুলিত কৰি ৰাখিছে৷ তদুপৰি দেশত চাৰিওফালে কেৱল সমস্যা আৰু সমস্যা৷  এটা শেষ হ’লে অন্য এটা সমস্যাৰ উদ্ভৱ হয়৷ ইমানবোৰ সমস্যৰ মাজত ককবকাই থাকি  আজিৰ জনতাই কোনোৰকম দুবেলা দুমুঠি  খাই জীৱন নিৰ্বাহ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰাৰ বাদে  অইন চিন্তা কৰিব নোৱাৰে৷ চৰকাৰক বিৰোধ, প্ৰতিবাদ, সমালোচনা আদি একো কৰিব নোৱাৰা হ’ল৷  ইয়াৰ  বিপৰীতে চৰকাৰে  দৈনিক নিজৰ গুণ-গান গোৱাত ব্যস্ত হৈ আছে৷ চৰকাৰক লাগে কেৱল প্ৰচাৰ৷ লাগিলে সেয়া ভুৱাই হঁওক৷ নিজকে বিশ্বৰ অজেয় প্ৰশাসক বুলি ভবা  এডŒফ হিটলাৰে  ৰাষ্ট্ৰৰ ক্ষমতা দীৰ্ঘদিনৰৰ বাবে নিজৰ হাতত ৰখাৰ মানসিকতাৰেই হয়তো এষাৰ কথা কৈছল যে দেশৰ  জনতাক ইমানেই সমস্যাৰ মাজত ৰখা যাতে তেওঁলোকে  কেৱল নিজৰ দৈনন্দিন জীৱন যাপনৰ কথা বাদ দি  অন্য কোনো ৰাষ্ট্ৰৰ কথা চিন্তা কৰিব নোৱাৰে৷ অ’ আমিও হয়তো সেই একে পথেৰে যাত্ৰী হ’বলৈ গৈ আছো, য’ত  সহজ আৰু সূচল জীৱন-যাপন দুৰৰে কথা মৌলিক অধিকাৰো দৈনিক খৰ্ব হৈছে৷  সৰ্বত্ৰ গণতন্ত্ৰ  লুণ্ঠিত হৈছে৷  

প্ৰশ্ন হয় আমাৰ  পৰিৱৰ্তনকামী জনগণে সঁচাই এইখন চৰকাৰকে কামনা কৰিছিলনে? এদিন হিতাধিকাৰীয়ে নিৰ্ণয় কৰিব  নেকি ৰাজ্য তথা দেশৰ ভৱিষ্যৎ? দেশৰ সুস্থ ৰাজনৈতিক বাতাবৰণৰ প্ৰতি ই এক বিৰাট ভাবুকি হৈ থিয় দিছে৷