জন্মদিনত লাভলীনাক মেছেজত এটা বিশেষ কথা কৈছিল জুবিন গাৰ্গে

'আমাৰ অসম'ৰ ডিজিটেল ডেস্কঃ 'জুবিন দিৱস'ত প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গক সুঁৱৰি লাভলীনা বৰগোহাঁইৰ সামাজিক মাধ্যমত বিশেষ পোষ্ট। জুবিন গাৰ্গক কেনেকৈ লগ পাইছিল লাভলীনাই? জুবিনৰ সৈতে কি কি কথা পাতিছিল লাভলীনাই? লাভলীনাক জন্মদিনত কি বিশেষ মেছেজ দিছিল জুবিনে? এই সকলোবোৰ কথা সুঁৱৰি লিখিছে লাভলীনাই। অসম কন্যাই  ঈশ্বৰপুত্ৰক সুঁৱৰি লিখিছে- 

জুবিন দাৰ লগত সকলোৰে বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ emotion জড়িত হৈ আছে। জীয়াই থাকোতে হয়তো আমি তেওঁৰ মূল্য আৰু মহত্ব ভালদৰে বুজি নাপালোঁ। কিন্তু যেতিয়া তেওঁ গুচি গ’ল, আমাৰ বাবে এনে এটা দুখ এৰি গ’ল, যিটো কোনোদিন পাহৰিব নোৱাৰিম। তেওঁৰ কথা ভাবিলেই বুকুখন বিষাই যায়। কেতিয়াবা এনেকুৱা লাগে—যদি কিবা এটা কৰি তেওঁক আকৌ এবাৰ ঘূৰাই আনিব পাৰিলোহেতেন! আজি এবছৰ হ’ল তেওঁ আমাৰ মাজৰ পৰা আঁতৰি যোৱা। কিন্তু এতিয়াও মনটোৱে মানি ল’ব নিবিচাৰে যে জুবিন দা আমাৰ মাজত নাই।

২০২১ চনত Olympic খেলি অহাৰ পাছত গুৱাহাটীৰ SAI Centre-ত প্ৰথমবাৰৰ বাবে জুবিন দাক লগ পাইছিলোঁ। Sarva Shiksha Abhiyan School-ৰ বাবে এটা ভিডিঅ’ shooting হৈছিল। গানটো জুবিন দাই গাইছিল আৰু তাত মোৰ training আদিৰ story-টো লৈ shoot কৰা হৈছিল। সেই সময়ত হয়তো ভাবিবও পৰা নাছিলোঁ যে এদিন এই সৰু সাক্ষাৎটো মোৰ বাবে ইমান ডাঙৰ আৰু মূল্যৱান স্মৃতি হৈ পৰিব। গৰিমা বৌও সেইদিনা  লগত আছিল। মই জুবিন দাৰ phone number-টোও লৈ আনিছিলো। তাৰ পাছত বহুবাৰ ফোনত দাদাৰ লগত কথা পাতিছিলো। এবাৰ দাদা USA-ত আছিল। এদিন ৰাতি প্ৰায় ১২ বজাত ভাৰতীয় সময়ত মোক ফোন কৰিছিল। India আৰু USA-ৰ মাজত সময়ৰ বহুত পাৰ্থক্য আছিল। মই তেতিয়া টোপনিত আছিলো, তথাপিও ফোনটো উঠালোঁ। দাদাই তেতিয়া কোনোবা দুজন সৰু ভতিজা-ভতিজীৰ লগত মোৰ কথা পাতি দিছিল। সিহঁতে মোক কৈছিল যে সিহঁত মোৰ বহুত ডাঙৰ fan। সেই মুহূৰ্তটো এতিয়াও মনত আছে। 

মই সদায় দাদাক লগ পোৱাৰ কথা কৈছিলো। ভাবিছিলো, আকৌ কেতিয়াবা লগ পাম, আকৌ কথা পাতিম। কিন্তু জীৱনে যে এনেকৈ এটা স্মৃতি কৰি থৈ যাব, সেইটো কেতিয়াও ভাবা নাছিলো। এতিয়া সেই ফোনকলবোৰ, সেই কথাবোৰ, সেই সৰু সৰু মুহূৰ্তবোৰেই বহুত ডাঙৰ স্মৃতি হৈ ৰৈ গৈছে। ২০২৩ চনৰ ১৮ নৱেম্বৰ। দাদাৰ birthday আছিল। মই তেতিয়া Patiala-ত training কৰি আছিলো। মই message যোগে দাদাক birthday wishes কৰিছিলো। দাদাই reply কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ সেই reply-টো প্ৰথমতে মই একেবাৰেই ভালদৰে বুজি পোৱা নাছিলো। তেওঁ লিখিছিল—

“I need u, 

I m emotional to u sis

To *** th be world

U can get

Th world”

প্ৰথমতে মই ভাবি আছিলো, দাদাই আচলতে কি ক’ব বিচাৰিছে! কিন্তু পাছত লাহে লাহে বুজি পালো—দাদাই মোক ক’ব বিচাৰিছিল যে মই যেন নিজৰ জীৱনত ডাঙৰকৈ আগবাঢ়ো, নিজৰ সামৰ্থ্যৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখো। তেওঁ সদায় কৈছিল, অসম আৰু অসমৰ মানুহৰ কাৰণে কিবা এটা কৰিব লাগে। মোক যেন বুজাব বিচাৰিছিল—“তুমি বিচাৰিলে গোটেই পৃথিৱীখন পাব পাৰিবা।” দাদাই মোক আৰু এটা কথা সদায় কৈছিল—নিজৰ টকা-পইচা ভালদৰে জমা কৰি ৰাখিবি, নহ’লে পাছত বহুত পস্তাবি। এতিয়া ভাবিলে বুজি পাওঁ, দাদাই নিজৰ গোটেই জীৱনটো আনৰ কাৰণেই দি গ’ল। যিমান পাইছিল, তাতকৈ বেছি আনক দি গ’ল। দাদাৰ সৈতে মোৰ শেষ কথোপকথন ২০২৫ চনৰ ১১ জুন। উলুবাৰীত এখন boxing competition আছিল। মই তাত গৈছিলো। দাদাও অহাৰ কথা আছিল।

মই প্ৰায় তিনিঘণ্টামান competition-ত থাকিলো। কিন্তু দাদা অহাত অলপ পলম হ’ল। মই তেওঁক ফোনত যোগাযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো, কিন্তু ফোনটো বন্ধ আছিল। সেইদিনা দাদাক লগ পোৱা নহ’ল। পাছত ৰাতি দাদাই মোক message কৰিছিল—লগ পোৱা নহ’ল বুলি। মোৰ Academy-ৰ কিবা কাম আছিল, সেয়েহে মোক যাব লগা হৈছিল। তাৰ পিছদিনাই National Competition-ৰ কাৰণে মই Haryana-লৈ গুচি গ’লো। মই দাদাক Academy-লৈ অহিবলৈ কৈছিলো। দাদাৰো আহিবলৈ বহুত মন আছিল। তেওঁ কৈছিল— “খেলি আহ এদিন যাম।” কিন্তু সেই “এদিন”টো আৰু কেতিয়াও নাহিল। Competition শেষ হোৱাৰ পাছতেই আমাৰ National Camp আৰম্ভ হ’ল। মই অসমলৈও আহিব নোৱাৰিলো। আৰু দাদাক এবাৰ Academy-লৈ লৈ অহাৰ সেই কথাটো, সেই সৰু সপোনটো, মোৰ মনত আজিও তেনেকৈয়ে থাকি গ’ল।

কেতিয়াও ভাবা নাছিলো যে ১১ জুনৰ সেই “লগ পোৱা নহ’ল” message-টোৱেই আমাৰ শেষ কথাবোৰৰ মাজৰ এটা হৈ ৰ’ব। কিছুমান মানুহক আমি সময় থাকোতে লগ পাম বুলি ভাবি থাকো…কিন্তু সময়ে কেতিয়াবা আমাক সেই সুযোগটো আৰু নিদিয়ে। জুবিন দা, আপোনাৰ লগত আৰু এবাৰ কথা পাতিব পাৰিলোহেঁতেন বুলি মনটোৱে আজিও কয়। আপুনি নাই বুলি এতিয়াও মনটোৱে মানি ল’ব পৰা নাই। 

We miss you zubeen da….