আশীৰ্বাদৰ কথা
বৰ্তমানৰ যাত্ৰাৰ লগত যদি সংগতি ৰাখি চোৱা হয়, তেন্তে ২০০১ চনৰ পৰাই হিচাপ কৰা ভাল হ’ব৷ ২০০১ চনৰ পৰা ২০০৪ চনপৰ্যন্ত ৰাজ্যৰ বিধানসভাৰ বিধায়ক আছিল সৰ্বানন্দ সোণোৱাল৷ ২০০৪ চনত ডিব্ৰুগড় সমষ্টিৰ পৰা লোকসভাৰ সাংসদৰূপে নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ ২০০৫ চনত গৃহ মন্ত্ৰণালয়ত সন্মানীয় কন্ছালটেটিভ কমিটীৰ সদস্য মনোনীত হৈছিল৷ ২০০৬ চনত একেই পদবী পাইছিল বাণিজ্য আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰণালয়ত৷ ২০১১ চনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীৰ কেন্দ্ৰীয় কমিটীৰ কাৰ্যবাহী সদস্যও হৈছিল৷ একেই বৰ্ষত ৰাজ্যিক বিজেপিৰ সাধাৰণ সম্পাদক তথা মুখপাত্ৰৰ দায়িত্ব পাইছিল আৰু ২০১২ চনত ৰাজ্যিক সভাপতি হৈছিল৷ ২০১৪ চনত পুনৰ লখিমপুৰ সমষ্টিৰ পৰা লোকসভাৰ সাংসদৰূপে নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ সেইবাৰেই কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাত ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হোৱাৰ সৌভাগ্য লাভ কৰিছিল৷ ২০১৬ চনত অসমত বিজেপি চৰকাৰৰ প্ৰথমজন মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ গৌৰৱ অৰ্জন কৰিছিল সোণোৱালে৷ সম্প্ৰতি, কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ বন্দৰ, জাহাজ, জলপথ তথা আয়ুসৰো মন্ত্ৰী হিচাপে সোণোৱালে শপত গ্ৰহণ কৰিছে৷ ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যক্ৰমণিকাৰ কেবিনেট কমিটীতো সোণোৱালে বৰ্তমান সদস্যৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে৷ ৰাইজৰ মৰম, আশীৰ্বাদ আৰু ভোটৰ অৰিহণা অবিহনে তেওঁ ইমানবোৰ সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন৷ সৰ্বানন্দ সোণোৱাল এক দৃষ্টান্তহে মাথোন; প্ৰতিজন নেতাৰ ৰাজনৈতিক জীৱনত ৰাইজৰ অৰিহণাই সক্ৰিয়ভাৱে কাম কৰে৷ তেনেস্থলত, এনেহেন কৰ’নাপিষ্ট সময়ত কিহৰ বাবে সোণোৱালক আশীৰ্বাদ-যাত্ৰাৰ প্ৰয়োজন হ’ল! জনসমাৱেশ, পদযাত্ৰা, ৰথযাত্ৰা, বাইক-ৰেলী, ৰোড-শ্ব’ আদি সেইসকল নেতা আৰু দলৰ বাবে, যিসকলক ৰাইজৰ আশীৰ্বাদে লক্ষ্যস্থানত উপনীত হোৱাত সহায় কৰা নাই৷ একাধিক দপ্তৰৰ মন্ত্ৰিত্বৰ গধুৰ বোজা বহন কৰা নেতা এজনে কিহৰ তাড়নাত আশীৰ্বাদৰ জোলোঙা ডিঙিত ওলোমাই সময়, শক্তি আৰু সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ কৰিব লাগে, সেই কথাই সচেতন লোকক আমনি কৰি আছে৷ গণতন্ত্ৰত ৰাইজ সৰ্বেসৰ্বা; সেই ৰাইজৰ নিৰ্বাচনী বিবেচনাত উত্তীৰ্ণ হোৱা মানেই ৰাইজৰ আশীৰ্বাদপুষ্ট হোৱা৷ এতিয়া, ৰাইজৰ আশীৰ্বাদ ৰাইজৰ হাতত প্ৰত্যাৰ্পণ কৰিবহে লাগে৷ এসময়ত ৰাইজৰ মনৰ বতৰা ল’বলৈ ৰজাই ছদ্মৱেশ ধৰি হাতে-বজাৰে অথবা নগৰে-চহৰে পৰিভ্ৰমি ফুৰিছিল৷ প্ৰজাৰ মনৰ গুপুত কথা জনাৰ পাছত যাৱতীয় কাৰ্যপন্থা হাতত লৈছিল৷ এতিয়াৰ ৰজাই তেনে কৌশল অৱলম্বন কৰিব নালাগে৷ বাতৰিকাকত, টিভি, সৰ্বোপৰি, ছ’চিয়েল মিডিয়া ইমানেই সক্ৰিয় আৰু সজীৱ যে নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিয়ে ৰাইজৰ মনৰ প্ৰতিটো খবৰ মুহূৰ্ততে লাভ কৰিব পাৰে৷ ক’ভিড-১৯ অতিমাৰীৰ সুদীৰ্ঘ অৱস্থান আৰু জনসুৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত চৰকাৰে ঘোষণা কৰি থাকিবলগীয়া নিয়ন্ত্ৰণমূলক ব্যৱস্থাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ৰাইজৰ মানসিক তথা আৰ্থিক স্থিতিৰ কেনে অৱনতি ঘটিছে, তাক এই জনমাধ্যমসমূহে অহৰ্নিশে প্ৰচাৰ কৰি আছে৷ ৰাজ্যিক অথবা কেন্দ্ৰীয় পৰ্যায়তেই হওক, কোনো ৰাজনৈতিক নেতা অথবা দলে ৰাইজৰ এই দুৰ্দশাগ্ৰস্ত স্থিতিৰ পৰা দৃষ্টি আঁতৰাই নিয়াটো উচিত নহ’ব৷ উভয় সদনতে ৰাজ্যৰ সেই নগণ্যসংখ্যক সাংসদৰ পৰাই যেতিয়া ৰাইজৰ নেতাই মন্ত্ৰিত্ব পায়, তেতিয়া সকলোৰে আনন্দৰ সীমা নাথাকে৷ সেয়ে হ’লেও এতিয়া ৰাইজ আনন্দোৎসৱ পতাৰ বাবে অধীৰ হৈ থকা নাই৷ ৰাইজ ৰিক্ত, ৰাইজকহে এতিয়া নেতাৰ আশীৰ্বাদ লাগে৷ এই শ্বাসৰুদ্ধকৰ পৰিস্থিতি অন্ত পেলোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ক নেতাই৷ ৰজাই হুকুম দিলে ৰাইজে নাচিব, উৎসৱো পাতিব; কিন্তু, সেয়া হ’ব আত্ম-প্ৰৱঞ্চনা৷ দুৰ্যোগৰ সময়ত উদ্ধাৰকৰ্তা আছে বুলি ৰাইজে নেতাৰ মুখলৈকেই চাই থাকে৷ নেতাৰ কৰ্মকাণ্ড যুক্তিসংগত হ’ব লাগে৷ কৰ’না, নিৰ্বাচন আদিৰ নামত পৰীক্ষা নাপাতি অথবা পিছুৱাই ৰাজ্যখনৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, অভিভাৱকক এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ গৰাহলৈ ঠেলি দিলে৷ আন্তঃজিলা পৰিবহণ বন্ধ কৰি এচামক উপাৰ্জনহীন কৰিলে৷ কাল কৰ’নাই আপোনজনক অকালতে কাঢ়ি নিয়াসকলৰ হা-হুমুনিয়াহতো আছেই৷ আৰু আছে কৰ্মসংস্থানহীন হৈ পৰাসকলৰ অবৰ্ণনীয় দুৰ্দশাৰ কাহিনী৷ এনে দুঃসময়ৰ পাকচক্ৰত বন্দী হোৱা ৰাইজৰ হাত চৰকাৰী লেকামে টানি উঠাই নিনিলে আশীৰ্বাদৰ বাবে স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে আগবাঢ়ি নাযায়৷ ৰাইজৰ দুখ বুজক, যাৱতীয় কাৰ্যব্যৱস্থা হাতত লওক, সমস্যাবোৰৰ সমাধান সূত্ৰ উলিয়াই ৰাইজৰ দুখৰ বোজা পাতল কৰক, আশীৰ্বাদৰ হাতে দেশৰ ‘সৰ্বোত্তম পদবীটোও পাওক’ বুলি নেতাৰ কপাল স্পৰ্শ কৰিব৷ কিন্তু, নেতৃত্ব অবিবেচক হ’লে নিয়মভংগকাৰী ৰাইজক শাস্তি দিয়াৰ নৈতিক অধিকাৰো হেৰুৱাব লাগিব৷