শ্ৰেষ্ঠ অসম, অপৰাধীৰ অসম
সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হোৱা এক দৃশ্যই সভ্য সমাজৰ পুৰুষৰ মানসিকতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা নাই যদিও লজ্জানত কৰিছে৷ কাৰণ এনেবোৰ দৃশ্যই ইতৰ প্ৰাণী আৰু মানুহৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যবোৰ নোহোৱা কৰে আৰু মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত একাংশ পুৰুষৰ ধাৰণাৰ ছবিখন পৰিস্ফুট কৰে৷ সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হোৱা দৃশ্যটোত বেংকত শাৰী পাতি থকা অৱস্থাত এজন পুৰুষে সমুখৰ মহিলাগৰাকীক যৌন উৎপীড়ন কৰিছে৷ এই দৃশ্য এগৰাকী সাহসী যুৱতীয়ে কাষৰ পৰা নিজৰ ম’বাইলত আবদ্ধ কৰি পাছত সামাজিক মাধ্যমত প্ৰচাৰ কৰিছে৷ এই ঘটনাটোৱে দুটা কথা প্ৰতিপন্ন কৰিছে৷ প্ৰথম, মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত এইধৰণৰ অপৰাধ সংঘটিত হ’বলৈ বেংকটোত থকা পৰিৱেশ৷ কাৰণ যিকোনো স্থানতে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ বাবে পৃথক শাৰীৰ ব্যৱস্থা থাকে যদিও ডিব্ৰুগড়ৰ সেই নিৰ্দিষ্ট বেংকটোত তেনে ব্যৱস্থা নাছিল, বেংক পৰিচালকে নি(য়কৈ এই ক্ষেত্ৰত নিজৰ গাফিলতি প্ৰদৰ্শন কৰিছে৷ পুৰুষ, মহিলা, জ্যেষ্ঠ নাগৰিক, বিশেষভাৱে সক্ষম আদি লোকৰ নিজৰ নিজৰ অধিকাৰৰ বাবেই পৃথক ব্যৱস্থা থাকিব লাগে৷ দ্বিতীয়তে, ঘটনাটো সংঘটিত হোৱা অৱস্থাত মহিলাগৰাকীয়ে বা সেই দৃশ্য আবদ্ধ কৰি থকা যুৱতীগৰাকীয়ে কোনো প্ৰতিবাদ কৰা নাছিল৷ এয়াই আচলতে আজিৰ নাৰীৰ মানসিক অৱস্থা; কাৰণ পুৰুষৰ সমুখত প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ যি মানসিক সাহসৰ প্ৰয়োজন, সেই সাহস আজিও নাৰীয়ে আহৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷ কাৰণ মহিলাসকল যিখন সমাজত প্ৰতিপালিত হৈছে, ডাঙৰ-দীঘল হৈছে, সেইখন সমাজে মহিলাক সহ্য কৰি যাবলৈহে শিকাইছে৷ সৰু অৱস্থাত পিতৃ-মাতৃৰ হাক বচন– এইটো নকৰিবি, সেইটো নকৰিবি, ডাঙৰকৈ নাহাঁহিবি, খোজ কাঢ়োঁতে শব্দ হ’বলৈ নিদিবি, গছত নবগাবি, গধূলি নোলাবি আদি অজস্ৰ হাক বচনৰ মাজত ডাঙৰ হোৱাৰ পাছত নিজৰ অধিকাৰ বুলি যে কিবা বস্তু আছে সেই কথা নাৰীয়ে পাহৰি যায়৷ পিতৃ-মাতৃৰ এনে হাক বচনত ডাঙৰ হোৱা নাৰীগৰাকী যেতিয়া স্বামী নামৰ প্ৰাণীটোৰ হাতত পৰে, তেতিয়া কেৱল স্বামী সেৱাই সেইসকলৰ বাবে হৈ পৰে জীৱনৰ ব্ৰত৷ মুঠৰ ওপৰত নাৰী নামৰ সত্তাটোৰ বিকাশৰ বাবে আমাৰ সামাজিক যি পৰিকাঠামো, সি ইমানেই দুৰ্বল যে নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে মাত মাতিবলৈ যাওঁতেও হাজৰবাৰ চিন্তা কৰে আৰু নানা শংকা আৰু সংশয়ে গ্ৰাস কৰি ৰাখে৷ সেয়ে ডিব্ৰুগড়ৰ বেংকত ঘটা ঘটনাটোৰো কোনো প্ৰতিবাদ নোহোৱাটো আচলতে সামাজিক সত্তাৰে বহিঃপ্ৰকাশ মাত্ৰ৷
এই ঘটনাটো সামাজিক মাধ্যমত প্ৰকাশ হোৱাৰ সময়তে নেচনেল ক্ৰাইম কণ্ট্ৰ’ল ব্যুৰ’ৰ নিজৰ বাৰ্ষিক প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰিছে আৰু সেই প্ৰতিবেদনত উদ্বেগজনকভাৱে অসমত মহিলা নিৰ্যাতনে শীৰ্ষস্থান দখল কৰিছে৷ এই প্ৰতিবেদনত অসমত মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপৰাধ সংঘটিত হৈছে ১৫৪.৩ শতাংশ৷ এবছৰত ধৰ্ষণৰ ঘটনা সংঘটিত হৈছে ৰ,৬৫৮টা অৰ্থাৎ এদিনত প্ৰায় প্তগৰাকীকৈ যুৱতী-মহিলা ধৰ্ষিতা হৈছে৷ [ৰাজহুৱা নোহোৱা ঘটনা, গোচৰ নিদিয়া ঘটনাৰ পৰিমাণ ইয়াতকৈ বেছি] ধৰ্ষণ কৰি হত্যা কৰা ঘটনা ২৬টা৷ এইবোৰ তথ্য, এচৰু ভাতৰ এটা ভাতে যিদৰে সমগ্ৰ ভাতচৰুৰ অৱস্থাৰ খবৰ দিয়ে, সেইদৰে নাৰীৰ অপৰাধৰ ক্ষেত্ৰত অসমে লাভ কৰা শীৰ্ষস্থানে বহু কথাই কৈ গৈছে৷
চৰকাৰে ড্ৰাগ্ছৰ দৰে সমস্যা সমাধানৰ বাবে নিজৰ সৰ্বশক্তি প্ৰয়োগ কৰিছে, সমগ্ৰ আৰক্ষী বাহিনীটো সেই কামত নিয়োগ কৰিছে, তাৰ বিপৰীতে কিন্তু অসম চৰকাৰ তথা প্ৰশাসনে মহিলাৰ অপৰাধৰ ক্ষেত্ৰত চৰম উদাসীনতা প্ৰদৰ্শন কৰা দেখা যায়৷ মহিলাসকল আৰক্ষীৰ কাষ চাপিলেও আৰক্ষীয়ে বিশেষ সঁহাৰি নিদিয়াৰ অভিযোগ বাৰে বাৰে উত্থাপন হৈ আহিছে৷ পুৰুষতান্ত্ৰিক মানসিকতাৰে চলা আৰক্ষী বিভাগটোৱে এইক্ষেত্ৰত সদায় পুৰুষৰ পক্ষ লোৱা বুলিও অভিযোগ আছে৷ চৰকাৰে মাজতে মহিলা আৰক্ষী থানাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল যদিও সেইবোৰ সকলো ফুটুকাৰ ফেনত পৰিণত হ’ল৷ যি সামান্য গোচৰ পঞ্জীয়ন হয়, সেইসমূহৰ ক্ষেত্ৰতো অপৰাধী সাৰি যোৱাৰ বহু সুৰুঙা থকাত অপৰাধীয়ে নিৰ্বিঘ্নে অপৰাধ সংঘটিত কৰি গৈছে৷ সেয়ে দিন-দুপৰতে ৰাজপথত দৌৰাই দৌৰাই যুৱতীক হত্যা কৰাৰ দৰে ঘটনা ঘটিছে এইখন অসমত, স্বামীৰ দ্বাৰা পত্নীক হত্যা, প্ৰেমিকৰ দ্বাৰা প্ৰেমিকাক হত্যা, এচিড ঢলা, বান্ধি লৈ অকথ্য নিৰ্যাতন কৰা, ধৰ্ষণ কৰা, ধৰ্ষণ কৰি হত্যা কৰা আদিয়েই নহয় বাছত, বেংকত, কাৰ্যালয়ত দৈনিক শ শ নাৰী নিৰ্যাতনৰ সমুখীন হৈ আহিছে৷ এই অপৰাধৰ বিৰুদ্ধে যদি এক শক্তিশালী প্ৰশাসনিক ব্যৱস্থা গঢ়ি তোলা নহয়, তেন্তে আৰু অধিক অপৰাধৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাব আৰু মহিলাৰ স্বাধীনতা, অধিকাৰ, মহিলা সবলীকৰণ আদি প্ৰশ্ন কেৱল ফাইলৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থাকিব৷ আজিৰ অসমৰ ৰাইজে মহিলা বা আন অপৰাধৰ শীৰ্ষত যোৱা এখন অসম চাবলৈ গণতান্ত্ৰিকভাৱে এখন চৰকাৰ নিৰ্বাচিত কৰা নাই৷ অপৰাধমুক্ত এক অৰ্থনৈতিকভাৱে সবল ৰাজ্যৰ বাবেহে অসমৰ জনতাই অধিৰ আগ্ৰহেৰে বাট চাই আছে৷