গছ কটা-নকটাৰ কথা

এগৰাকী যুৱতীয়ে ফেচবুকযোগে লাইভ আৱেদন কৰিছে মহানগৰীত উন্নয়নৰ নামত ‘গছ’ কাটি ধবংসযজ্ঞ নাপাতিবলৈ৷ গুৱাহাটীত এতিয়া গণ্ডাই গণ্ডাই ফ্লাই অ’ভাৰ, ফুট-ব্ৰীজ৷ মহানাগৰিকৰ জীৱনক তীব্ৰ গতি প্ৰদানৰ অৰ্থে চৰকাৰৰ নেৰানেপেৰা প্ৰয়াস৷ ৰাজ্যখনৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ ‘হাইৱে’’ নিৰ্মাণৰ নামত কিমান হাজাৰডাল বৃক্ষ শ্বহীদ হ’বলগীয়া হ’ল, তাৰ হিচাপ ৰাখোতা নাই৷ পথাৰ, জলাশয়বোৰ পুতি সজা হ’ল ঘৰ-দুৱাৰ, উদ্যোগ-কাৰখানা অথবা দোকান-গৃহ৷ এইবোৰ চৰকাৰ কতৃৰ্পক্ষৰ সৌজন্যতে সম্ভৱ হ’বলৈ পাইছে৷ প্ৰকৃতিৰ ওপৰত চৰকাৰী বেদখল, যাক উচ্ছেদ কৰিবলৈ কোনো ঊধবৰ্তন কতৃৰ্পক্ষ নাই! ‘ফেচবুক’ৰ যুৱতীগৰাকীয়ে গছ কটাৰ বৰ্ণনা দি থাকোঁতে ভৰি অহা দুচকুৰ পানী হাতেৰে মোহাৰি চৰকাৰক প্ৰশ্ন কৰিছে–কাটি পেলোৱা গছবোৰৰ দোষ কি আছিল বুলি৷ প্ৰশ্ন কৰিছে সেই কতৃৰ্পক্ষক, যিয়ে কেইবাদশক পূৰ্বেই সামাজিক বনানিকৰণৰ নামত কোটি কোটি টকা ব্যয় কৰি গছপুলি ৰোপণ কৰাৰ দৰে কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷ মাত্ৰ তিনিটা দশকৰ ভিতৰত ভাৰতৰ অৰণ্য মানৱ, অসমৰ সু-সন্তান, প্ৰকৃতি-বান্ধৱ যাদৱ পায়েঙে একক প্ৰচেষ্টাৰে প্ৰায় ৫৫০ হেক্টৰ ভূমিত কেইবা নিযুতো গছ ৰুই এখন বিশাল অৰণ্য গঢ়ি তুলিলে৷ চৰকাৰৰ সামাজিক বনানিকৰণ আঁচনিৰ দশক-দশকজোৰা যাত্ৰাৰ পাছতো অসমত বনভূমিৰ আয়তন বৃদ্ধি নহ’ল৷ বিপৰীতে চলি থাকিল বন বিধবংসীকৰণৰ দুষ্কাৰ্য৷ কেতিয়াবা চোৰাং বেপাৰী আৰু কেতিয়াবা ‘উন্নয়ন’ৰ হাতোৰাই কাঢ়ি লৈ গৈ আছে অসমৰ সেউজ সম্পদ৷ চৰকাৰেই নীতি গঢ়ে, চৰকাৰেই নীতি ভাঙে৷ এবাৰ চৰকাৰে নিয়ম বান্ধি দিলে বোলে অসমৰ চৰকাৰৰ অধীনত চলি থকা মহাবিদ্যালয়সমূহত বিনামূলীয়াকৈ নামভৰ্তি কৰিবলৈ হ’লে মাথোন অভিভাৱকৰ নিম্ন আয়ৰ প্ৰমাণ-পত্ৰই যথেষ্ট নহ’ব, তাৰ লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজৰ ঘৰত অথবা ৰাজহুৱা স্থানত গছপুলি ৰোপণ কৰি থকাৰ ফটোও দেখুৱাব লাগিব৷ দ্বিতীয়-তৃতীয় বৰ্ষবোৰত সেইজোপা পুলি বঢ়াৰ ফটো দেখুৱালেহে সংশ্লিষ্ট বৰ্ষবোৰত বিনামূলীয়াকৈ পঢ়িব পাৰিব৷ এতিয়া এই হাস্যকৰ প্ৰথাৰে সৎভাৱে কিমানে গছপুলি ৰুলে, সৰ্বমুঠ কিমান হ’ল, পুলিবোৰ ‘গছ’ হ’লনে নাই– তাৰ খবৰ দিওঁতা অথবা ৰাখোতাও কোনো নাই৷ আকৌ, সেইসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে, যিসকলক চৰকাৰে গছপুলি ৰুবলৈ শিকালে, এতিয়া চৰকাৰী আঁচনিৰ ৰাস্তা-দলং নিৰ্মাণৰ নামত গছ কটা কাণ্ড-কাৰখানাবোৰ চাই কি নীতিশিক্ষা [?] ল’বক্ক আচলতে, ফেচবুকৰ যুৱতীগৰাকীৰ দৰে সেইসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েও সমস্বৰে চৰকাৰক প্ৰশ্ন সুধিব লাগিছিল, কিয় এই প্ৰকৃতি নিধনযজ্ঞ চলিছে৷ গছপুলি ৰোপণৰ ফটো দি পোৱা বিনামূলীয়া নামভৰ্তিৰ সুবিধাই যে তেওঁলোকৰ মাজত কোনো প্ৰকৃতিপ্ৰেমৰ সজাগতা সৃষ্টি নকৰিলে, তাৰেই প্ৰমাণ এই মৌনতা৷ কেৱল প্ৰদৰ্শনসৰ্বস্ব আঁচনি ৰূপায়ণ৷ সৌ সিদিনা পাঁচ জুনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ আহ্বানক্ৰমে ‘পৰিৱেশ-তন্ত্ৰ পুনৰুত্থান’ৰ বাণী বিলাই ক’ত কিমান সভা-সমিতি পতা হ’ল, গামোচা-শৰাইৰ সম্বৰ্ধনা হ’ল, চৰকাৰী বাজেটৰ ব্যয় বাঢ়িল, তাৰপাছত সকলো পাহৰি গছ কটা উৎসৱ চলাই থকা হ’ল৷ এয়াই আমাৰ নীতি, নৈতিকতা আৰু অবিজ্ঞান-মানসিকতা৷ এয়াই আমাৰ প্ৰকৃত পৰিচয়৷ আমাৰ এই দুচৰিত্ৰৰ বাবেই আজি প্ৰকৃতি ৰুষ্ট; আহিনৰ শাৰদীয় পুৱাবোৰ প্ৰথম উত্তাপত দগ্ধ৷ গছ কাটি তহিলং কৰা মহানগৰীখনে আকৌ যাদৱ পায়েঙক মাতি গামোচাৰে সম্বৰ্ধনা জনায়! কি ধৃষ্টতা! পায়েঙৰ কৰ্মৰাজিক হৃদয়ংগম নকৰা এই নিষ্ঠুৰ মহানগৰীয়ে ‘ফেচবুক’ৰ সেই আকুল নিৱেদনলৈ কৰ্ণপাত কৰিবনে?