কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ আৰু গ্ৰাম্য উন্নয়ন

কৃষিপ্ৰধান দেশ ভাৰতৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ দুই-তৃতীয়াংশ লোক কৃষিৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে জড়িত৷ কৃষিভূমিৰ পৰিমাণ ক্ৰমাৎ কমি যোৱাৰ ফলত কৃষক পৰিয়ালত নিবনুৱাৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পাইছে৷ অৱশ্যে, কৃষিজাত সামগ্ৰীৰ ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ স্থাপন কৰি নিবনুৱা সমস্যা সমাধানৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা এতিয়াও বিদ্যমান৷ কৃষকসকলে শস্য উৎপাদন কৰাৰ পাছত সেইবোৰৰ পৰা আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰেৰে বিভিন্ন সংসাধিত খাদ্য প্ৰস্তুত কৰি জীৱন-ধাৰণৰ পথ লাভ কৰিব পাৰে৷ সাধাৰণতে উদ্যোগ বুলি ক’লেই বৃহৎ পুঁজিপতিৰ কথা মনলৈ আহে যদিও কম ধনেৰেও গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ সম্পদৰ উপযুক্ত ব্যৱহাৰৰ জৰিয়তে ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ স্থাপন কৰি স্বাৱলম্বী হ’ব পাৰি৷ বৰ্তমান গাঁও অঞ্চলত শিক্ষিতৰ হাৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগতে প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰো বাঢ়িছে৷ অৱশ্যে, উদ্যোগ স্থাপনৰ বাবে প্ৰয়োজন একাগ্ৰতা, ধৈৰ্য, অধ্যৱসায়, কৰ্মদক্ষতাৰ লগতে উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ বজাৰৰো প্ৰয়োজন৷ জিলা উদ্যোগ বিভাগ আৰু খাদী আৰু গ্ৰামোদ্যোগ বিভাগৰ লগতে আন উৎসৰ পৰা চৰকাৰে উদ্যোগ স্থাপনৰ বাবে ঋণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে যদিও সুপৰিকল্পনাৰ অভাৱত বহুতে উদ্যোগ স্থাপন কৰিও লোকচানৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছে৷ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ স্থাপনৰ বাবে দেখা দিয়া সমস্যাসমূহৰ ভিতৰত আন্তঃগাঁথনিৰ অভাৱ, ধনৰ অভাৱ, দক্ষ শ্ৰমিক, উন্নত প্ৰযুক্তিৰ অভাৱ, বিপণন সমস্যা, বজাৰ অধ্যয়ন আৰু চাহিদা অনুসৰি সামগ্ৰী উৎপাদন কৰিব নোৱৰাটোৱেই অন্যতম কাৰণ৷ যিসকলে এই সমস্যাসমূহ সমাধানৰ ব্যৱস্থা কৰিছে, তেওঁলোকে সফলতাৰ মুখ দেখিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ গাঁৱৰ বহু সম্পদ সময়মতে সংৰক্ষণ কৰিব নোৱৰাৰ ফলত অপচয় হয়৷ তদুপৰি ফচল উৎপাদনৰ সময়ত উপযুক্ত বজাৰৰ অভাৱতো কৃষকসকল লোকচানৰ সমুখীন হয়৷ সম্পদসমূহৰ অপচয় ৰোধ কৰি ব্যৱহাৰযোগ্য সামগ্ৰী উৎপাদনৰ ব্যৱস্থাহে কৰিব লাগে৷ বহু লোকে বা আত্মসহায়ক গোটে ইতিমধ্যে মৌ পালন, জাম-জেলী, আচাৰ, ফলৰ ৰস, কাঠফুলা, দুগ্ধজাত সামগ্ৰী উৎপাদনৰ ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ, ধান-ঘেঁহুৰ মিল, জলপানৰ খাদ্যসামগ্ৰীৰ উৎপাদন আৰু বিপণনৰ দ্বাৰাও আত্মনিৰ্ভৰশীল হ’বলৈ সক্ষম হৈছে৷ ইয়াৰ উপৰি বহু শস্যৰ পৰা সংসাধিত খাদ্যসামগ্ৰী উৎপাদন কৰিও সম্পদৰ অপচয় ৰোধ কৰাৰ লগতে উপাৰ্জন কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে, প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত তিষ্ঠি থাকিবলৈ হ’লে উৎপাদিত সামগ্ৰীৰ মান উন্নত কৰাৰ লগতে পেকেজিং আকৰ্ষণীয় কৰিব লাগিব৷ সেইদৰে গ্ৰাহকৰ চাহিদা আৰু বজাৰ ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি কিধৰণৰ সামগ্ৰী উৎপাদন কৰিলে লাভৱান হ’ব পাৰি তাৰো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব লাগিব৷ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি কেৱল চাকৰিৰ আশা পালি ৰৈ থাকিলে জীৱনৰ মূল্যৱান সময়ৰ অপচয় হ’ব৷ সেয়ে আজিৰ প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত নিজে তিষ্ঠি থাকিবলৈ হ’লে দক্ষতা বিকাশত গুৰুত্ব দিয়াৰ উপৰি কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ স্থাপন কৰি নিজে সংস্থাপিত হোৱাৰ লগতে আন দহজনকো সংস্থাপনৰ সুবিধা দিব পাৰিলে সমাজৰ আৰ্থিক বিকাশ হ’ব৷ বিগত দুটা বছৰত ক’ভিড অতিমাৰীয়ে বহুজনৰ জীৱিকাৰ পথ নোহোৱা কৰিছে৷ বজাৰৰ লগতে আন কাৰণত বহু অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠান, উদ্যোগ-কুটীৰ শিল্প বন্ধ হৈ গৈছে৷ কিন্তু ক্ৰমাৎ স্বাভাৱিক হোৱা পৰিস্থিতিয়ে উদ্যোগ-প্ৰতিষ্ঠানলৈ আশাৰ ৰেঙণি আনিছে৷ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মায়ো কৰ্মসংস্কৃতি অবিহনে গত্যন্তৰ নাই বুলি কৈয়েই আছে৷ কৃষিকৰ্ম, ব্যৱসায়-বাণিজ্য, পশুপালন, হাঁহ-কুকুৰা পালন, মীনপালন, উদ্যান শস্য আদিৰ দ্বাৰা যিহেতু বহু লোক সংস্থাপিত হোৱাৰ সুবিধা আছে, সেয়ে অসমীয়া যুৱসমাজে এনেবোৰ বিষয়ত গুৰুত্ব দি স্বনিয়োজনৰ পথ উলিয়াব লাগে৷ তেতিয়া ৰাজ্যৰ নিবনুৱা সমস্যা সমাধান হোৱাৰ উপৰি গ্ৰাম্য উন্নয়নৰ লগতে ৰাজ্যৰ অৰ্থনীতিও টনকিয়াল হ’ব৷