অকাল বাৰ্ধক্য ৰোধ কৰাৰ উপায়

বয়সেই নহয়, দৈনন্দিন অভ্যাসৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে বাৰ্ধক্য অৱস্থা৷ অৰ্থাৎ খোৱা-বোৱাত অনিয়ম, কামৰ হেঁচা আৰু মানসিক অস্থিৰতায়ো অকালতে বাৰ্ধক্য অৱস্থালৈ ঠেলি দিয়ে মানুহক৷ ছালত বয়সৰেখা, স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস পোৱা, পেশীৰ ক্ষয়, ক্লান্তিভাৱ আদি হৈছে বাৰ্ধক্যৰ পূৰ্ব লক্ষণ৷ অৱশ্যে এই লক্ষণবিলাকে দেখা দিলেই চিন্তিত হোৱাৰ কাৰণ নাই৷ অকাল বাৰ্ধক্যৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ কেইটামান নিয়ম মানি চলিলেই হ’ল–

[১] অফিচেই হওক বা ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানেই হওক কৰ্তব্যস্থানত সকলোৰে বহি কাম কৰাৰ অভ্যাস৷ কিন্তু দীৰ্ঘ সময় একেৰাহে বহি থাকিলে তেজৰ সৰবৰাহত বাধা জন্মে৷ ফলত অকালতে শৰীৰত বয়সৰ ছাপ পৰে৷

[২] ভোক লাগিলেই যিকোনো বস্তু নাখাব৷ পৰাপক্ষত ভোকত ফাষ্টফুড জাতীয় খাদ্যৰ পৰা আঁতৰি থাকক৷ ফাষ্টফুডত কেল’ৰিৰ লগতে থাকে ছেছুৰেটেড ফেট, শৰ্কৰা আৰু অপ্ৰয়োজনীয় কলেষ্টেৰ’লৰ দৰে ক্ষতিকাৰক উপাদান৷ দীৰ্ঘদিন তাৰুণ্য অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ হ’লে এনে খাদ্যাভাসৰ পৰা আঁতৰি থাকক৷

[৩] কৰ্মক্ষেত্ৰত সমস্যা, ব্যক্তিগত জীৱনত সমস্যা, চৌদিশৰ অসহিষ্ণু পৰিস্থিতি আদিৰ বাবে মানুহে আজি-কালি যেন হাঁহিবলৈ পাহৰা আৰম্ভ কৰিছে৷ কিন্তু সুস্বাস্থ্য আৰু সৌন্দৰ্য বজাই ৰাখিবলৈ হ’লে হাঁহিৰ প্ৰয়োজন৷ হাঁহিয়ে মানসিক ছাপ আঁতৰায়৷ সেয়ে অকাল বাৰ্ধক্যৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ হাঁহক৷

[৪] দীৰ্ঘ সময় নিজকে গৃহবন্দী কৰি নাৰাখিব৷ দেহ-মন ভালে ৰাখিবলৈ নিতৌ বাহিৰলৈ ওলাওক৷ সমাজৰ সৈতে মিলি চলক৷

[৫] টোপনি কম হ’লে অকাল বাৰ্ধক্য আহিব পাৰে৷ প্ৰাপ্তবয়স্ক লোক এজনে দিনত অন্ততঃ ৭-৮ ঘণ্টাকৈ শুব লাগে৷ ইয়াতকৈ কম সময় শুলে শৰীৰত বয়সৰ ছাপ পৰাৰ আশংকা থাকে৷