সমাজৰ গতি কোনফালে
যোৱাবাৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ সময়ত এটা শ্লোগান মানুহৰ মুখে মুখে শুনা গৈছিল৷ বাংলা ভাষাত কোৱা শ্লোগানটো আৰম্ভ কৰিছিল মমতা বেনাৰ্জীয়ে৷ ‘খেলা হবে’বোলা শ্লোগানটো পশ্চিমবংগৰ পৰা গোটেই ভাৰততে বিয়পি পৰিছিল৷ আনকি দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে শ্লোগানটো সলাই নিজাকৈ কৈছিল– ‘বিকাশ হবে’৷ কংগ্ৰেছৰ নেতা ৰকিবুল হুছেইনে ‘খেলা হ’ব’, ‘খেলা হ’ব’ বুলি চিঞৰি ফুৰিছিল৷ তাৰে প্ৰত্যুত্তৰত সেই সময়ৰ প্ৰদেশ বিজেপিৰ সভাপতি ৰঞ্জিত দাসে কৈছিল– ‘মেলা হ’ব’৷ শেষত বিজেপিৰ ষ্টাৰ কেম্পেইনাৰ ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই একপ্ৰকাৰ সিদ্ধান্ত দিছিল– ‘খেলা-মেলা একো নহ’ব, কেৱল মোদীৰ চৰকাৰ হ’ব৷’ দেখা গ’ল ড॰ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কোৱা কথাষাৰে ফলিয়ালে৷
নিৰ্বাচনৰ পাছত বহুত ঘটিছে আৰু বৰ্তমান দেশত চলি থকা কাম-কাজৰ পৰা অনুমান কৰা হৈছে যে অনাগত দিনত আৰু বহুত ঘটনা ঘটিব৷ সকলো ক্ষেত্ৰতে ব্যক্তিগতকৰণ চলি আছে আৰু এই প্ৰক্ৰিয়া জোৰদাৰ হ’ব বুলি ধৰি ল’ব পাৰি৷ এতিয়া বজাৰত সকলো বস্তুৰ দৰ বৃদ্ধি হৈছে আৰু বৃদ্ধি হোৱাটো নিশ্চিত হৈছে৷ দেশত উচ্ছ শিক্ষা ব্যয়বহুল হোৱাটো স্পষ্ট হৈছে৷ নিবনুৱা সমস্যা প্ৰকট হ’ব বুলি বুলি বুজা গৈছে৷ এতিয়া বুজিব পৰা হৈছে– এই গতি অব্যাহত থাকিলে ধনীবোৰ বেছি ধনী হ’ব আৰু দুখীয়াবোৰ বেছি দুখীয়া হ’ব৷
আনফালে দেখা গৈছে দিনে দিনে বায়ুমণ্ডলত প্ৰদূষণ বেছি হৈ গৈছে৷
বায়ুমণ্ডলৰ সমানে প্ৰদূষিত হৈছে সমাজৰ ভিতৰচ’ৰা৷ সমাজত মাদক দ্ৰব্য সেৱন কৰা মানুহ বেছি হ’বলৈ ধৰিছে৷ সকলোৰে চকুৰ সন্মুখতে ড্ৰাগ্ছ খোৱা ল’ৰা-ছোৱালী বাঢ়িবলৈ ধৰিছে৷ পৰিৱৰ্তনবোৰ চকুত পৰাবিধৰ হ’ব বুলি ধৰা হৈছে৷ অহা দিনবোৰত পৰিয়ালবোৰ সৰু সৰু হোৱাৰ দৰে মানুহৰ মনবোৰো যেন সৰু হ’ব৷ হয়তো আগৰ দৰে মানুহৰ ঘৰত আলহী দুলহী নোহোৱা হ’ব আৰু সম্পৰ্কবোৰ একেবাৰে শিথিল হ’ব৷ তাৰ সমান্তৰালকৈ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ ম’বাইলত ব্যস্ত থাকিব আৰু মাক-দেউতাকৰ টোপনি নোহোৱা হ’ব৷
অৰ্থনীতি আৰু সমাজৰ পৰিৱৰ্তনৰ ফলত ধনী ঘৰৰ ভেটিবোৰ বহুত ওখ হ’ব, ওচৰৰ মানুহৰ ঘৰত পানী জমা হ’ব৷ ধনীক দেখি দুখীয়াৰ চখ বৃদ্ধি হ’ব৷ চখৰ বাবে দুখীয়াসকল ধৰুৱা হ’ব৷ গাঁৱত থাকিও মানুহবোৰ চহৰীয়া হ’ব৷ চহৰীয়া হ’বলৈ গৈ নিজেই নিসংগ হ’ব৷ এনে গতি অব্যাহত থাকিলে শিক্ষা-দীক্ষাৰ গুৰুত্ব নোহোৱা হ’ব৷ শিক্ষাৰ নামত নম্বৰৰ গুৰুত্ব বৃদ্ধি হ’ব৷ নম্বৰৰ নিগনি দৌৰত সকলো মত্ত হ’ব৷ এশ নম্বৰ পালেও কাম নোহোৱা হ’ব৷ চৰকাৰী স্কুলত শিক্ষক বেছি হ’ব৷ শিক্ষকৰ তুলনাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী কম হ’ব৷ এদিন চৰকাৰী স্কুলবোৰ নাইকিয়া হ’ব৷ সকলোতে কেৱল মাথোঁ প্ৰাইভেট স্কুল হ’ব৷ প্ৰথম বিভাগ পোৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী বেছি হ’ব আৰু মেধাবী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলো শেষত নিবনুৱা হ’ব৷ এনে গতিত গৈ থাকিলে থলুৱা কৃষকৰ খেতিপথাৰবোৰো বিক্ৰী হ’ব৷ দুখীয়া কৃষকৰ পানীত হাঁহ নচৰা হ’ব৷ কৃষিভূমিত পুঁজিপতিৰ উদ্যোগ হ’ব৷ উদ্যোগৰ নামত গোটেইখন প্ৰদূষিত হ’ব৷ খেতিয়কৰ ল’ৰাই ছিকিউৰিটী গাৰ্ড হ’ব৷ ছোৱালীহঁতে পঢ়ি-শুনি কাম নোপোৱা হ’ব৷ ধৰ্মৰ নামত সমাজখন ভাগ ভাগ হ’ব আৰু উৎসৱৰ নামত মানুহবোৰ পাগল হ’ব৷ সকলোতে ৰাজনীতিৰ প্ৰৱেশ হ’ব আৰু ৰাজনীতিৰ নামত সমাজ কলুষিত হ’ব৷ ৰাজনীতি মানে ভোটৰ ৰাজনীতি হ’ব, টিকট বিচাৰি বহুতে হায়ৰান হ’ব৷ জিকিব পাৰিলেই বজাৰ মুকলি হ’ব, পাঁচ বছৰতে জনপ্ৰতিনিধি গেৰেলা হ’ব৷ অনাগত দিনত হয়তো আশা নকৰাবিধৰ আৰু বহুত পৰিৱৰ্তন হ’ব৷