জাতীয় ইছ্য়ুক ৰাষ্ট্ৰীয়কৰণত ভাষিক প্ৰত্যাহ্ৱান আৰু কৰণীয়
ভাষাৰ ইতিহাস আৰু মাহাত্ম্যৰ ব্যাখ্যা নিষ্প্ৰয়োজন৷ তথাপি একোটা জাতি, জনগোষ্ঠী, সম্প্ৰদায় বা একোখন ৰাজ্যৰ স্বাভিমান আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰতীক ভাষাটোৰ স্বকীয়তা, প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰৰ প্ৰতি প্ৰত্যেকজন ভাষানুৰাগীয়েই সচেতন৷ ‘ভাষা’ কেৱল বাৰ্তালাপৰ এটা মাধ্যমেই নহয়, ই এটা জাতিৰ জীৱনগাথাক প্ৰতিফলিত কৰে৷ ভাষাটোৰ ঐতিহ্য আৰু গৰিমাৰে সমগ্ৰ জাতিটোৱেই মহীয়ান হয়৷ সচৰাচৰ জনসাধাৰণে কথোপকথনত ব্যৱহাৰ কৰা বহু প্ৰচলিত কথিত ভাষাটোক শব্দতাত্ত্বিক আৰু বৈয়াকৰণিক বিধি-বিধান বান্ধি মান্যতা দি সাহিত্যৰ ৰূপ দিয়া হয়৷ অসমৰ বেলিকা প্ৰাক্শংকৰী কালৰ পৰাই অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ গৌৰৱময় ইতিহাসৰ সূচনা হয় আৰু কালক্ৰমত বহু পুৰোধা ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত অসমীয়া ভাষাই বৰ্ণময় অতীতৰ ধবজা বহন কৰি ন ন লেখক-সাহিত্যিকৰ জন্ম দিয়ে৷ বৰ্তমান বহু লেখক-সাহিত্যিকে সুন্দৰ লেখাৰে অসমীয়া সাহিত্য চহকী কৰি ৰাখিছে আৰু বাতৰিকাকত, আলোচনীত বিভিন্ন ইছ্যু উপস্থাপনেৰে অসমৰ জাতীয়তাবাদী সত্তাক জীয়াই ৰখাৰ লগতে নিজৰ বৌদ্ধিক মতাদৰ্শক সুন্দৰভাৱে উপস্থাপন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ বাতৰিকাকত, আলোচনীৰ পৃষ্ঠাত সততে বিচাৰি পোৱা ন-পুৰণি লেখকৰ তত্ত্বগধুৰ লেখাই ৰাজনৈতিক, সামাজিক বা আৰ্থ-সামাজিক দিশবোৰ যিদৰে ফঁহিয়াই দিয়ে, সিয়ে প্ৰগতিশীল সমাজ এখনৰ উত্তৰণত বিশেষ ভূমিকা লয়৷ এইসকল মননশীল লেখকৰ চিন্তাশীল লেখাই অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ভঁৰালটো চহকী কৰাৰ লগতে বিভিন্ন বিশ্লেষকৰো মন চুই যাবলৈ সক্ষম হৈছে৷ ই সঁচাকৈয়ে এখন সমাজৰ বৌদ্ধিক উৎকৰ্ষৰ বাবে শুভ লক্ষণ৷ যিহেতু গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থা এটাত সমালোচনাই শাসন তন্ত্ৰটো চলোৱাত চৰকাৰক বিশেষভাৱে সহায় কৰে, সেয়েহে অসমতো দৈনিক বিভিন্ন কাকত, আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা ক্ষুৰধাৰ সমালোচনাত্মক লেখাই চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি শাসন তন্ত্ৰটো সুন্দৰকৈ চলাই নিয়াত সুবিধা কৰি দিছে৷
কিন্তু কথা হ’ল অসমৰ উন্নতি আৰু প্ৰগতি কেৱল জাতীয় ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাটোৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ নকৰে৷ ই সৰ্বভাৰতীয় শাসন ব্যৱস্থাটোৰ ওপৰত বাৰুকৈয়ে নিৰ্ভৰশীল৷ কিছুমান ৰাজ্যিক বিষয়ৰ বাদে উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত বহু কথাতেই অসমে ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজনীতি বা শাসনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয়৷ সেয়েহে একোটা জাতীয় ইছ্যুক সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত উপস্থাপন কৰাটো আমাৰ বাবে অতিকৈ দৰকাৰ৷ কিন্তু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত অসমৰ ইছ্যু উপস্থাপন কৰিবলৈ অসমৰ বৌদ্ধিক সমাজখন কিমান যত্নপৰ হৈছে বা সফলতা অৰ্জন কৰিছে? তদুপৰি অসমীয়া কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ বিকাশক কিমানসংখ্যক লেখকে অনুবাদ সাহিত্যৰ জৰিয়তে বিশ্ব প্ৰেক্ষাপটত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে? ৰাষ্ট্ৰীয় বা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত আমাৰ সমস্যা আৰু বিকাশ প্ৰকাশ কৰাৰ এটাই উপায় হ’ল যে অসমৰ লেখকে ইংৰাজী মাধ্যমত লিখা-মেলা কৰি বাতৰিকাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ কৰিব লাগিব বা অসমীয়া কিতাপসমূহ ইংৰাজী ভাষালৈ ভাবানুবাদ কৰিব লাগিব৷ দিল্লীৰ ৰাজপথত আন্দোলন কৰাতকৈ বৌদ্ধিক আন্দোলনৰ জৰিয়তে অসম বা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যিকোনো এটা বিষয় যদি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত উপস্থাপন কৰিব পৰা যায়, তেন্তে তাৰ সমাধান শান্তিপূৰ্ণ, ফলপ্ৰসূ আৰু তাৎক্ষণিক হোৱাৰ সম্ভাৱনা প্ৰবল৷ কিন্তু অসমৰ বৌদ্ধিক সমাজখনত তাকৰীয়া ইংৰাজী লেখকৰ বাবে এই প্ৰচেষ্টা সফল হৈ উঠা নাই৷ অসম তথা উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলক ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ, অসমৰ বিভিন্ন ইছ্যুত ৰাষ্ট্ৰীয় নেতৃত্বৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ বৌদ্ধিক আন্দোলনৰ বাদে উৎকৃষ্ট আন্দোলন একোৱেই হ’ব নোৱাৰে৷ সেয়েহে অসমৰ লেখকসকলে অসমৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ পত্ৰতো লিখা-মেলা কৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাটো দৰকাৰ; অন্যথা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ লগত প্ৰকৃত আৰু নিৰ্ভৰশীল যোগসূত্ৰৰ অভাৱে আমাক সদায়ে উপেক্ষিতই কৰি ৰাখিব৷