এনে গতিৰে উচ্ছ শিক্ষাৰ নতুন যুগ সূদুৰ পৰাহত!

আমাৰ দেশৰ ভৱিষ্যত যুৱক-যুৱতীসকলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছে, যিসকলৰ সৰহভাগেই কলেজ-বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰি আছে৷ তেওঁলোকৰ গুণগত দিশ সম্পৰ্কে জানিবলৈ মই সদায়ে আগ্ৰহী৷ আমাক লাগে সৃষ্টিশীল মন৷ মই জানো বিশ্ববিদ্যালয়ে এনে এক পৰিৱেশৰ জন্ম দিব পাৰে, য’ত সৃষ্টিশীলতা, মন আৰু শৰীৰৰ সজীৱতা বিকাশ হ’ব পাৰে– দেশত প্ৰকৃত মানৱ সম্পদ গঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্ববিদ্যালয়ে কি ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে সেই সম্পৰ্কে উল্লেখ কৰি স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী, পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহৰুৱে উপৰিউক্ত মন্তব্য কৰিছিল৷ পণ্ডিত নেহৰুৰ পৰা বৰ্তমানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈকে প্ৰায় প্ৰতিজন প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ গুণগত মান বৃদ্ধিৰ জৰিয়তে দেশৰ উচ্ছ শিক্ষাৰ ভেটিটো সৱল কৰাৰ পক্ষে মন্তব্য পোষণ কৰি আহিছে৷ তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে সুদীৰ্ঘ ৩৪ বছৰৰ পাছত দেশত নতুনকৈ ঘোষণা কৰা শিক্ষানীতিত উচ্ছ শিক্ষালৈ আমূল পৰিৱৰ্তন অনাৰ চিন্তা-চৰ্চা কৰা হৈছে৷ সেই মৰ্মে এলান্ধুকলীয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শাখাভুক্ত [এফিলিয়েটিং পদ্ধতি] কলেজ পদ্ধতিৰ অৱসান ঘটাই শৈক্ষিক বিশ্ববিদ্যালয়, গৱেষণাকেন্দ্ৰিক বিশ্ববিদ্যালয়, স্ব-শাসিত কলেজ [অট’নমাছ] আদি প্ৰয়োগ কৰা হ’ব৷ লগতে আন্তঃবৈষয়িক শিক্ষানুষ্ঠান [মাল্টিডিছিপ্লিনেৰী], দক্ষতাকেন্দ্ৰিক শিক্ষা, সুকুমাৰ কলাত গুৰুত্ব, উচ্ছ শিক্ষাৰ নিয়ন্ত্ৰক সংস্থা, পাঠ্যক্ৰমৰ পৰিৱৰ্তনকে ধৰি বহুবোৰ বিষয়ত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে৷ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে নতুন ভাৰতৰ স্বপ্ন সাকাৰ কৰাৰ বাবে নতুন শিক্ষানীতি সঠিকভাৱে কাৰ্যকৰী হোৱাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি কৈছে যে ব্যক্তি নিৰ্মাণে প্ৰকৃত ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণৰ পথ প্ৰশস্ত কৰিব৷ প্ৰসংগক্ৰমে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে নতুন শিক্ষানীতিৰ বাবে নতুন ৰণনীতি আৰু সেই ৰণনীতিৰ বাবে এক ৰ’ডমেপৰ কথা দোহাৰি শিক্ষা বিভাগ, বিশেষজ্ঞ, শিক্ষাবিদ, শৈক্ষিক মহল আৰু সমাজৰ বিভিন্ন স্তৰৰ ব্যক্তি একাগ্ৰতাৰে এই ক্ষেত্ৰত জড়িত কৰাৰ বাবে আহ৩ান জনাইছে৷ শিক্ষানীতিত থকা দিশসমূহ আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী মানৱ সম্পদ দপ্তৰ মন্ত্ৰী, নতুন শিক্ষানীতিৰ প্ৰস্তুতি সমিতিৰ অধ্যক্ষ ড॰ কস্তুৰীৰংগনৰ আহ্বান সমূহ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে সঁচাকৈয়ে এইবাৰ এক নতুন যুগৰ সূচনা হ’ব৷ কিন্তু পূৰ্বৰ শিক্ষানীতি, শিক্ষা আয়োগ, কমিটীসমূহৰ প্ৰতিবেদনতো বহু ভাল দিশ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যদিও কাৰ্যতঃ এয়া হৈ নুঠিল৷ তেনে কাৰণৰ বাবে হয়তো দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ভাৰতৰ এখনো বিশ্ববিদ্যালয়ে বিশ্ব শ্ৰেষ্ঠৰ তালিকাত স্থান লাভ নকৰে৷ প্ৰথম শিক্ষানীতিৰ মূল উদ্যোক্তা ভি এছ কোঠাৰীৰ প্ৰতিবেদনতে দেশৰ জিডিপিৰ ৬ শতাংশ শিক্ষাত ব্যয় কৰাৰ বাবে পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱা হৈছিল যি ৫২ বছৰৰ পাছতো কাৰ্যকৰী নহ’ল৷ অসমৰ দৃশ্যপট এই ক্ষেত্ৰত অধিক পুতৌজনক৷ অসমত কেইবাখনো কলেজৰ উত্তৰণ ঘটাই গঠন কৰা ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, মাধৱদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়, ভট্টদেৱ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু শেহতীয়াকৈ গঠন কৰা মাজুলীৰ সাংস্কৃতিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সংবিধি [ষ্টেটিউট] প্ৰস্তুত হওতেই বছৰ বছৰ লাগিছে৷ আন্তঃ গাঁথনিৰ শিক্ষক-কৰ্মচাৰীৰ নিযুক্তিপৰ্ব কেতিয়া আৰম্ভ হ’ব কোনেও ক’ব নোৱাৰে৷ পুনৰ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত সংযুক্ত কৰা হৈছে ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয়৷ ২০১০ চনতে শিৱসাগৰত স্থাপিত সমবায় বিশ্ববিদ্যালয় অস্থায়ী ভাৰা ঘৰত ৭ গৰাকী স্থায়ী ফেকাল্টি আৰু ২২ জন অস্থায়ী ফেকাল্টিৰে চলি আছে৷ প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে নতুনকৈ গঠন কৰা এই বিশ্ববিদ্যালয়সমূহত বিশিষ্ট শিক্ষাবিদক উপাচাৰ্যৰূপে নিযুক্তি দিছে যদিও স্থায়ী পঞ্জীয়ক নিযুক্তিৰ ব্যৱস্থা কৰা হোৱা নাই৷ ফলত উপাচাৰ্যসকলৰ অৱস্থা ‘ঢাল নাই, তৰোৱাল নাই নিধিৰাম চৰ্দাৰ’ যেন হৈছে৷ লক্ষণীয়ভাৱে চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাত গঠিত নতুন ৰাজ্যিক বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ এনে পয়ালগা অৱস্থাৰ বিপৰীতে অসমত ব্যক্তিগত খণ্ডত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা বিশ্ববিদ্যালয়সমূহে আন্তঃগাঁথনি, ফেকাল্টি নিযুক্তি, নতুন বিষয়ৰ সংযোজন আদি সকলোবোৰ দিশতে বহুদূৰ আগুৱাই গৈছে৷ কেৱল চৰকাৰী অনীহা, হেমাহিৰ বাবেই অসমত গঢ় লৈ উঠা ব্যক্তিগত  খণ্ডৰ উচ্ছ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহত উচ্ছ হাৰৰ ধন ব্যয় কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নামভৰ্তি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে৷ এফালে নতুন শিক্ষানীতিত বহু সপোন দেখুওৱা হৈছে; চৰকাৰেও এই সপোনক সাকাৰ কৰিব বুলি কৈছে– আনহাতে নিজৰ থকা শিক্ষানুষ্ঠান কেইখনৰে আশাপ্ৰদ অগ্ৰগতি নাই৷ এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত অসমত নতুন শিক্ষানীতিৰ কাৰ্যকৰীকৰণ কিমান সফল হ’ব, সেই সম্পৰ্কে অধিক ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন নাই৷